Şu Bizim Ciğerci

Bazen ciğer satar, bazen de akıl
Adam kılığında düpedüz alık
Tacizi halt sanır; bildiğimiz kıl
Her oltaya atlar budala balık

Bataklık mübarek; eksen ot bitmez
Tekeri patlamış; itsen de gitmez
Denizli horozu bu kadar ötmez
Aidatı kuru bir kalabalık

Bedavadan daha ararsan ucuz
Edepte, hayâda işte bu aciz
Acınacak halde, biçare, naçiz
Çırpınıp duruyor kovada balık

Esasen kendini kendi de bilir
Bozuntuya vermez, hasetten ölür
Ne yapsın; elinden başka ne gelir?
Kan bozuk, süt ekşi, gen budalalık

Kanma havasına, süslü postuna
Canına kasteder varıp üstüne
Cemden ırak olsun, beri dostuna
Düşmanına dahi verilmez salık

Kaçsan bile gelir, o seni bulur
Başına dikilip, musallat olur
Kumaşını tutsan elinde kalır
Ebat üç - beş santim; kıça yamalık

Allameye yatmış, hoca kesilmiş
Vaaza kalkışmış; malum; çokbilmiş
Bu boş tenekeye kargalar gülmüş
“Müslüman mı?” desen; anca Cumalık

Böyle müteşair olmadı vaki
Az bile anlattım; bunlar da ne ki?
Hakk’tan sual olmaz, lâkin belli ki
İbret olsun diye yaratmış Halik

Mücella Pakdemir