Ve Yaktı Cebinde Kalan Son Kibriti

Neferiydi ölgün günün hükmünü veren güneşe teğet geçen yürekte saklı aşk ve muhabbet.

Sönmedi gitti hani suskun günde aşkla devinen zümreler kimi zaman nehir yatağında uyuyan gölgeler.

Maviden damlalar bahşetti Yaratan

Ve aşkı yarattı ansızın.

Bir kefaletti

Bir keramet

Bir asaletti aşk hele ki

Dokundu mu Rabbine.

Tefe kondu zaman

Zımba misali yürekler

Aşkın kanatları kırık kimi zaman

Kiminde kindar düşler besleyen

Yorgun rüzgarda asılı saçlarım

Uçları kırıktı işte

Tüm sıfatların

Saçıma ekilen hüzün gibi

Rahmetin ocağına aşkla odun attım.

Resimler çizildi

Masum çocuklar ve masallar.

Suretler ç/alındı

Aşkla yıkanan yüzler

Bazen yok olup giden yüzsüz mevsimler

Yüksünendi aşk

Yutkunan varlığı.

Yoksundu yürek

Ne zamanki anmadı Mevla’sını.

İklimler doğurgan

Kadın gibi tabiat ana

Asla yan gelip yatmadı

Bunca yalan tuzağında

Aşkla inatlaşan iblise uzatmadı da elini

Ve tanınan v/akit dolmadan

Zuhur etti nefesi nefsin

Ölümüne sevdi insan

Öldürdü nihayetinde içine sızan iblisi.

Aşkla kaykılan evren

Aşka hürmeten

Kimi zaman kazan kaldıran hüzün

Devasa ırmaklarda

Elyaf sevinçlerle içli dışlı yürek.

Bir güldü bir ağladı insan

Rahmetin bam telinde

Ç/ağladıkça ç/ağladı

Akasya gölgeler

Salkım söğüt revnak gezegen

Şerh düştü kimi zaman:

Önce aşk sonra özleme

Hala da çözülmedi denklem

Oysaki çoktan çözülmüştü diz(e)leri şairin

Yanmaya meyyal

Yaktı cebinde kalan son kibriti

Nihayetinde feri söndü gizemin.