B/ölücü bir gücün himayesindeyim: sersemlediðime kani bir yanýlgý mý yoksa sýrtlandýðým ve kaygýlarýmý uyutmakla mükellefim.

Horon tepen yalnýzlýðýn dip boyasýyým ve sözcüklerin de yüz karasý: keþke sanrýsýz bir mecra olsaydým ve de ölümün iz düþümü lakin yaþadýðýma bile emin deðilim ne de olsa tutacaklarým el yakýyor týpký þiirler gibi yalnýzým ve ölümlü olmaya aday ve iþte nöbet baþýndayým ne de olsa ben emir kiplerinin emir eriyim.

Ne uzuyorum.

Kýsaldýðým da þüphe götürür.

D/okunaklý bir el yazýsý olmayý da reddediyorum ve akan mürekkebi içime çekiyorum. Unutulmuþluðun pimi çekildi çekilecek ve üstlendiðim görevleri bir bir ifa ediyorum.

Kanaviçe desenlerinde yokluðun bir sýr küpü isem.

Haraç mezat duygularýn da aksinde yanýp sönen bir ýþýk isem.

Ýmleci olmayan bir sayfayým belki de ve elbette yanýlgý yüklü yoksa anýldýðým da mý bir yalan ve sanrýlar cumhuriyetinde muadili olmayan bir kaygýnýn da tepe noktasýyým.

Ýhya edilesi gökyüzünde mercek; defolu aþkla mezarlýðýnda bir ölçek ve iþte baþlýyor o ritim yeniden ve kayýp notalarýn eþkalini çiziyorum.

Ýzafi bir tanrý olmayý reddeden kuþ bakýþý bir ölüyüm ya da sanrýlarýn tutanaðýnda bir algý ve cazibe merkezi. Kuþ tüyü düþler meclisinde uçuþan hatýralar ve balta girmemiþ þiirler defterinde bir dize olmaya meylediyorum ne de olsa satýrlarýn d/okunulmazlýðý var ve elde etmek deðil el vermek benimki.

Kuruvasan t/adýnda aþkýn ölücü imleri ve bir bardak çayýn yanýnda nasýl da iyi gider iyi de gideri olmayan bir duygudan ne beklenir ki ya da algýlarý çalýþmayan bir radar sistemi gibi sadece kendine odaklý bir canlý müsveddesi.

Ölümsüzlük sarkacýnda gidip gelen dokunaklý heceler ve kuvvetim tükenirken hala merkezindeyim þiirin aslýnda þiir olmayý da reddediyorum ve gün yüzü görmeyen kabuslarýn verdiði her molada düþler g/örüyorum elbette alçalmadýðým kadar da yükseðe çýkmýyorum ve sözcükleri tayin ediyorum.

Halay çeken cümlelerden alamazken baþýmý ve otaðý kýrdýðým bir er meydaný aþkýn da rahmetine bandýðým duygularýn katýksýz ýstýrabýyým ve ölümcül bir düþ gibi rahminde fink atýyor evrenin elbette cenin pozisyonunda yarým kalmýþ hayaller var evrim geçiren belki de geçimsiz addedilen bir düþ kupürüyüm mimlendiðine mi yansýn imlediðini mi unutsun?

Ait olduðum ne ki?

Bir alametifarika tüm çizelgede yanýp sönen ýþýklar var ve duygular illa ki beklemede…

Elemin tükürüðü.

Aþkýn asasý.

Acýnýn yamasý.

Ayrýcalýklý bir ölü olmak iyidir hani kendini buðday ambarýnda sanan bir saman yýðýný olmaktan ve beynimin hücreleri týkýldýðý hapishanede biliyor ki çarptýrýldýðý hücre hapsi aslýnda muadili olduðu bir beyin fýrtýnasýndan ibaret. Yapýlan ölçümlerde eksilmiyorum bilakis çoðalýyorum ve rahmetine þükredip ölümün hayatý da yok sayýyorum yaþadýðýma dair bir kanýt var ya da yok lakin izini sürdüðüm deliller beni hep ayný sonuca ulaþtýrýyor.

Kalýplaþmýþ sözcüklerden çaldýðým imla hatalarý ile besleniyorum ve yangýnda ilk olarak h/içliðimi kurtarýyorum ne de olsa her manifesto yarýna gebe ve her yarýn dünden alacaklý: ya, anda saklý olanlar?

Kurþun döktüðüm satýrlar.

Hayýr, hayýr, kurþunlanan iç sesim.

Elbette bir yanýlgýyým ben hem de üstüme alýndýðým doðrular beni yanlýþlardan eden aslýnda yanlýþlarýn götürdüðü doðrularda çetrefilli bir þýkkým ben hem de hiç olmadýðý kadar þýk ve gösteriþli.

Münferit kaygýlarýn da çok uzaðýnda ve seyrüseferinden gök kubbenin verilmiþ bir sözüm ben belki de unutulmuþ bir yemin ne de olsa yeis yüklü ayrýcalýðýmla sözlendiðim közün de özüne serilmiþ bir alev.

Iþýldayan gözlerime yansýyan ve unutulduðuma binaen ve iç sesim kývranýrken:

‘’Ümitsiz geçen her günden alacaklýyým.’’

Kumpanyasý ölümcül dizelerin aslýnda kampanyasýyým da hayatýn: çok ye az yaþa ya da tam tersi:

‘’Sevdiðin kadar mutsuzsun.’’

Yoksa tam tersi miydi?

Ölümcül diyezler ve unutulmuþ bir diyafram sancýlý nefeslerin bozguna uðrattýðý bir hava boþluðu ve sitemlerin freni bozuk ve   gaza bastýkça yükselen nidalar var göðün konuþlandýðý bir dað tepesi gibi ve iþte zirvede o burun ne de olsa Kaf daðýnýn esareti dumanlardan dolayý da göz gözü görmezken.

Lakin ben göz göze geliyorum ne de olsa ufkumda dalgalar oynaþýyor ve satýrlarýn vebali de boynuma.

Ýçime çektiðim devasa bir rahmet aþkýn azgýn dalgalara teslimiyeti nerede ise þafak sökecek ve arpacý kumrusu gibi düþünüyorum ve titreyen ellerime dokunan ýlýk bir nefes oysaki yalnýz olduðuma nasýl da eminim ne de olsa kulvarýnda yekten yenilginin ta kendisiyim ve de yoktan var eden yüce Yaratýcýnýn koruduðu aciz bir gölge ve ferine aþýðým göðün aslýnda içimdeki çimen yeþili gözleri kalp gözümden kaçmayan bir g/örüntü belki de el yordamý gördüðüm, sezdiðim.

Ufkuma sahip çýkan her hayal.

Aþkýna sadýk bir ferman.

Sözcüklerin baltaladýðý sessizlik ya da atanmýþ kayyuma itiraz eden þiirler ve defolu düþler mezarlýðýnda ket vurulan gerçekler ne de olsa hayallerin ihbar ettiði bir mevzu, yarýndan gözlerini kaçýramayan lakin düne kilitlenmiþ bir seferi bulut gibi uçuþtuðum da su götürmez bir gerçek.

Afakanlar basan bir kumanya.

Sözcüklerin delaleti elbet þýk ve seçkin duygular oysaki birer örüntüden ibaret hayaller ve de yanýlgýlar.

Ýç sesim bombalanýyor ne de olsa ben bir düþ kaçkýnýyým.

Sözcükler teðet geçiyor býçkýn ve de hýrçýn duygularý.

Tek göz odalarýn ihbar ettiði bir gökdelen gibi ve mevsime dokunan bir rüzgar aslýnda çatý katý akan bir hikaye gibi elbette zemini nemli ve anlatýcý ölü.

Kayýp ruhlardan kaçýp da sýðýndýðým bir maðara ve gözlerimde uçuþan hayaller sözcüklerin esiri belki de hayatýn sefiri.

Gövdemde çizikler.

Dolunayý beklediðim ve rubailer baþ ucumda bir þiir olmaktansa ölü bir bedeni yeð tutandan da farklý çünkü öznem þiir benim; yüklemim ise ölüm ve sevdam ölümsüz aslýnda farazi bir yükümlülük ve evet, cebelleþtiðim iç sesimle de doðru orantýlý dýþtan hücum eden gürültü ve fýsýltýlar.

Bir edimde saklýyým madem.

Reþit bir veda ise gizlendiðim.

Ve kürediðim nice su doku.

Gaipten gelen görüntüler kadar da sahici.

Haznemde rahmet; yankýmda asalet.

Ölümcül bir yeti ve yakýný göremezken uzaklarý bildiðim aslýnda uzaklara yakýn; yakýnlara mesafeli.

Bir dürtü mahallinde celp eden sorumlu bir tutanak ve baþýmý eðiyorum o soruyu duyduðumda:

Cevabýný bilip bilmediðim ise tartýþýlýr.

Yankýsý dünün yarýna uzak ve anda saklý görüntü sadece tuzak bir soru ve baþýmý öne eðiyorum:

Ölüm mademki bu kadar korkutucu…

Ötenazi yapýlmasýný nasýl ki talep edemiyorum…

Ve ýssýzlýðýma ses olan o kurtarýcý.

Kanunun kestiði parmak acýmýyor madem yine de kem küm ediyorum lakin sonunda itiraf ediyorum da:

‘’Evet, suçluyum.’’

Suçumun ne olduðu tartýþýlýr yine de ses etmiyor karþýmdaki ve yeniden soruyor:

‘’Baþka söyleyeceðin bir þey var mý, kýzým?’’

Muhatabým kaderse neden kederliyim ve iþaret ediyorum usulca lakin görebileceklerinden asla emin deðilim.

Kuytuda unutulmuþluðun verdiði c/esaret ile þiddetle bastýrýp dýþ sesi iç sesimi çýðlýða dönüþtürüyorum:

‘’Suçum kadýn olmak.’’

Bir düþün ortasýndayým ya da ölümün kýyýsýnda ve pimimi çekip çekmemek konusunda kararsýz iken Tanrý dürtüyor birileri sýrtýmý.

Sessizliðin meali mademki acý çekmek ve b/astýrdýðým iç sesim yeniden yankýlanýyor üstelik ölümü ve yokluðu asla kale almadýðým.

Hala baþým dik ve hala yaþarken ve de yaþatabilirken içindeki çocuðu üstelik bir çocuðun bir de çocuk doðurmasý kabul edilebilirken varsýn birileri de hayallerimi kabul etsin üstelik sýrtýmý yasladýðým sadece Ýlahi Adalet ve umut haricinde sýðýndýðým kadar da sýnandýðýma vakýf.