Sen ki Hem Şahikasın Hem Şiirlerin Yolcusu

Müsterih ol, yürek

Sanma ki sana eşlik edecektir cehalet

Göğün menkıbesini yaz, dilediğin kadar yaz

Yerin dibine sokanlara etmediğin kadar itibar

Hatasını görmeyenlere de konan toz kadar

Değerin bellidir nezdinde kâinatın

Saf tuttuğun afiyet ve sadakatin

Ruhun kölesi değildir meziyetlerin

Ah ki

Kimine göre asaleti ve sevmeyi eziyet bilenlerin

Sen ki, yürek

Kapılmadın rüzgârına nefsin

Sen ki, merhamet

Edimlerinde ve gönlünde var olandır nefesin

Sen ki, asalet

Aileden yadigâr bir servet

Koruyup kolladığından da öte

Kat çıktığın göğün tepesine

Kaynakçan nasıl ki inanç ve umut

Seferisi evrenin

Taziyelerini sunduğun o karanlık bulut

Bir nefersin sen, katıksız

Kimse hezimet yüklü sonsuzluğa zimmetli

Onsuz diyebildiğin kadar da yürek metanetli

Asa’n ki kalemin

Kabrin ki, uzak olduğun bunca husumetin

Kefil olduğun varsa yoksa haysiyetin ve dirayetin

Andığına sadık

Bandığına ettiğin katık

Sevgidir tökezlemen nimet

Öğretense Rabbin

Bir nasihat ve nicesi

Kulağına küpe ettiğin evrenin sermayesi

Huzurunda şunca eziyetin

Yıkılmadığın kadar da koruduğun ailenin şeceresi

Bir mıntıka ki…

Bir de haizi olduğun mantık.

Bir maliyet ki:

Ederinden yüksek

Bir kifayet ki

Bahşedilen ve bahşeden kâinat

Bir rivayet değildir de asla

Ruhuna biat

Ve tüm nefrete inat

Korunaklı olmasa dünyan ne ki?

Kim götürecektir malını diğer âleme?

Gel gör ki:

Arkasındasın sahibesi olduğun ve tüm nüfuzun ve tüm varlığın

Yadigâr kaldı mademki babandan

Ne sefil bilsinler ne de ezik seni

Sen ki:

Dağları ovaları aştığından da öte

Aşina olduğun kadar evrene

Kimin gözü olursa olsun yüksekte

Rakımı ruhun

Ve randımanın

Rakamlarla oyun oynayan aklın ve itibarın

Sözcüklerse bir ceket gibi üzerine giydiğin

Sen ki:

Hem şahikasın hem de şiirlerin yolcusu

Sen ki:

Ederinden de fazla gizli bir hazinesin

Vakıf olduğu yüce Yaratanın.