Ve Evet Yazar Unuttu Ağlamayı

Sözcükler cürüm işlemekte belli ki her biri sonsuzluğun müridi.

Ünlemse hayli uzak ayraçtan ama sözcüklere alabildiğine yakın ve soruların sarmalında değil hayretin kıvılcımlarında yanan bir asilzade adeta.

Mevsim hırpani geçişlerin algoritmasında saklı.

Rüzgâr ise kaskatı kesilmiş.

Mayıs hayli süklüm püklüm ve burnunu çekmekte belli ki ayazda kalmış gecenin yarısı ve afaki bulutlar töhmet altında.

Ya, yazana ne demeli?

Ne muhalif ne yandaş.

Sözcüklerle kurulu o istişare ve ihbar ediyor hem kendini hem şatafatlı mevsimi.

Göğsünde broş yok çünkü eski zamanların kadını değil o; gel gör ki: zamandan da ayrı düşmüş varsa yoksa yirminci yüzyılın dervişi.

Yazdıkları kendinden parça.

Ne pohpohlayan var ne de eleştiren ve işte şimdi aldı gardını:

Hurra sevinçler.

Hurra duygular.

Dün değil gün de değil yarın hiç değil:

Yankısı duyulmayan sesinde ötüşen çengi:

Yergisiz yolsuz kalmış hiç değil:

Ve sözcüklerden ördüğü o kalın duvar gel gör ki ses de geçiyor duygu da ve yalpalayan kaleminin izinden ayrı düşmemeli.

Bir çekince belki de seğiren gözlerinden düşmeyen damlaların rüzgârı ve evet, yazar unuttu ağlamayı unuttu dünü umudu baki gönlü ise bir vaveyla adeta.

Sevmekle ilintili tüm hadise ama önce kendini ve işte ancak şimdi geldi sıra kendini çok sevmeye: meylettiği o yabancı değil artık firar eden dün değil artık fidan misali yüreğin serpintisi ve tozu dumana kattığı kadar mutlu ve umarsız.

Renkler cürüm işlemekte.

Muhbir imgeler ise çanak tutmakta sözcüklere.

Bir şiir örmeli ve hicivden de öte lirik olmalı dizeler gel gör ki uğradığı ihanet sonrası mümkün mü yeniden âşık olabilmesi?

Göğün kırpıntıları.

Lalden bulutlar.

Yüreğin sekantı.

Huzurdan yana bekleyiş.

Hükmüne binaen Rabbin ve yüzü suyuna hürmeten sevginin ve işte konuşlu olduğu adalet ve sistem, nemalandığı düzen ve yasalar…

Direnci katıksız.

Ruhu emsalsiz.

Geviş getiren değil yüreği bilakis coşkuyla atan.

Atandığı o yüce meclis ve işte ihbar ediyor dostunu düşmanını ikaz ederken iç sesi ve işte itiraf ediyor yörüngesini.

Bir rakkase adeta ruhun çöreklendiği.

Bir diyaliz makinesi belki de sözcüklerin girişkenliği.

Sonsuzluğa biat sözcüklere duyduğu itibar ve öncesiz duyguların sonrası.

Duyan duymayan söylemesin de varsa merak eden çeksin kulağını kalemin ve ikaz etsin yazarı, ilhamın uçuşan perdelerinden sızan ışığa da gülüm/semeyi ihmal etmeden.