Ladirenin Harfleri

26 Eylül’ün üzerinden bir hafta, on gün geçmişti. O günden sonra dillere düşmüştü Sabbah; “Güzel şiirler yazıyor,” diyorlardı. Sabbah ise kendi içine başka bir söz vermişti: “Daha da büyüyeceğim,” dedi, “Eğer Ladire beğendiyse, şair olunmaz mı?”

Ve başladı yazmaya. Durmadan, dinlenmeden. Her şiirde onu gördü, Her satırda izini sürdü, Her kelimede ruhunu buldu, Her harfte yüzünü, sesini, adını sakladı.

“Ladire’ye yazılıyorsa,” diyordu kendi kendine, “Özen şart. Harf bile yanlış düşmeyecek kâğıda.”

Ladire ise tüm bunlardan habersizdi. Ama bilmese de bilse de, Sabbah’ın döktüğü her hece, Onun varlığına verilmiş bir onaydı; Sabbah için en büyük ilham, En büyük sebep yine oydu.

NOT: 2. GÜN, 2. HİKAYE

EKİM 2016'nın ilk haftaları. 

Anlatan: Sabbah'ın iç sesi