Geride Kalanlar

Bazý bekleyiþler vardýr; ne geleni vardýr, ne de vazgeçeni.

O an, zamanýn içinden bir aný çekip çýkarmak istedi tüm gücüyle. Derinliklerinde bir þey vardý; belki bir veda-nýn son kývrýmý, belki de geçmiþin yankýsý. Elini hafifçe geri çektiðinde, masada kalan iz, konuþulmayanlarýn aðýrlýðýný taþýyordu. Bir zamanlar orada bir ses vardý. Belki kahkaha, belki kýrgýn bir fýsýltý. Þimdi ise sadece sessizlik... Ama öyle sýradan bir sessizlik deðil; içinde yaþanmýþlýk barýndýran, duvarlara sinmiþ, eþyalarýn gölgesine yerleþmiþ bir türden. Bir iz kalmýþtý. Renkli, belirgin, ama artýk yalnýzlýk kokan. Yanýnda birkaç parça kýrýntý gibi duran þeyler… Belki bir zamanlar paylaþýlan anlarýn döküntüsü. Belki de hiç söylenmemiþ cümlelerin aðýrlýðý. O an, geçmiþin bir köþesinden sýzan duygularla doluydu. Ne tam bir sondu, ne de yeni bir baþlangýç. Sadece bir durak. Ýnsan, bazen en çok böyle duraklarda hisseder kendini. Ne ileri gidebilir, ne geri dönebilir. Sadece bakar. Ve hatýrlar.

O an, geçmiþin ince bir çizgide yürüdüðü zamandý. Her þey yerli yerindeydi ama bir þey eksikti. Masanýn üzerindeki sessizlik, bir zamanlar paylaþýlan anlarýn yankýsýný taþýyordu. Sanki biri biraz önce oradaydý, ama þimdi sadece hatýrasý kalmýþtý. Bir iz vardý. Belki bir dokunuþun, belki bir gülümsemenin kalýntýsý. Renkli ama solgun. Yanýnda duran birkaç parça, zamanýn içinden düþmüþ gibiydi. Her biri, bir anýyý fýsýldar gibi. O an, içini burkan bir boþluk doluydu. Ne gürültülü ne sessiz; sadece eksiklik. Sanki biri bir þey söyleyecekti ama vazgeçmiþti. Sanki bir el uzanacaktý ama durdurulmuþtu. Özlem, bazen en çok sessizlikte konuþur. Ve insan, en çok böyle anlarda anlar neyi beklediðini. Geriye kalanlar, sadece eþyalar deðil; duygularýn izleridir. Ve bazen, bir masa üzerindeki sessizlik, bir ömrün en derin cümlesi olabilir.

Garýn saatine baktý. Akreple yelkovan, sanki zamanýn yükünü taþýyordu. Kalabalýðýn içinden geçen insanlar, bir yerlere yetiþmeye çalýþýyor gibiydi ama onun için zaman durmuþtu. Beklemek, artýk bir eylem deðil, bir duygu haline gelmiþti. Raylarýn üzerinde duran tren, kalkmak üzereydi. Ama o hâlâ gelmemiþti. Belki de hiç gelmeyecekti. Belki de bu gar, sadece vedalarýn mekânýydý; kavuþmalarýn deðil. Ýnsan, bazen bir trenin geliþini deðil, gelmeyiþini bekler. Ve o bekleyiþ, içini yavaþça kemiren bir sessizliðe dönüþür.

Bankta otururken, yanýndan geçen valiz sesleri, ayak sesleri, anonslar… Hepsi birer hatýrlatmaydý. “Sen hâlâ buradasýn.” diye fýsýldýyordu sanki. Elindeki biletin köþesi kývrýlmýþtý. Zamanla deðil, umutla yýpranmýþtý. Çünkü bazý biletler, sadece bir ihtimali taþýr: “Belki gelir.” Garýn duvarlarýnda eski fotoðraflar vardý. Siyah beyaz yüzler, giden trenler, bekleyen insanlar… Hepsi bir zamanlar birini beklemiþti. Ve belki de hiç kimse gelmemiþti. Ama yine de beklemiþlerdi. Çünkü insan, bazen gelmeyecek olaný bekler. Ve o bekleyiþ, bir sevdanýn en sessiz hâlidir. Tren hareket etti. Raylar titredi. Kalabalýk biraz daha azaldý. Ama o hâlâ oradaydý. Çünkü bazý garlar, sadece trenlerin deðil, duygularýn da geçtiði yerlerdir. Ve bazý insanlar, bir trenin kalkýþýnda deðil, bir veda-nýn izinde kalýr.

Gar boþalmýþtý. Her trenin kalkýþýyla birlikte bir parça daha eksiliyordu içinden. Ýnsanlar gidiyor, sesler azalýyor, ama onun bekleyiþi sabit kalýyordu. Sanki raylara kök salmýþtý. Kalkamýyordu. Gitmek, onun için bir seçenek deðil, bir imkânsýzlýktý. Zaman geçtikçe, beklediði yüzü hatýrlamak zorlaþýyordu. Gözlerinin rengi, sesinin tonu, gülümsemesinin kývrýmý… Hepsi silikleþiyordu. Ama bir þey hâlâ canlýydý: o anýn hissi. Ýlk kez vedalaþtýklarý gün, trenin camýndan el sallarken hissettiði þey. Ýçine çöken o boþluk. Ýþte o hiç gitmemiþti.

Garýn duvarýnda bir çatlak vardý. Her geliþinde fark ederdi onu. Sanki zamanla büyüyordu. Belki de onun içindeki çatlakla yarýþýyordu. Ýnsan, bazen bir mekâna öyle baðlanýr ki, oradaki her detay bir duygunun yankýsýna dönüþür. Bir çatlak, bir iz, bir ses… Hepsi bir hatýrlatma. Bir görevli geçti yanýndan, “Son tren kalktý,” dedi. Ama o kalkmadý. Çünkü bazý bekleyiþler, trenle deðil, duyguyla ilgilidir. Ve bazý insanlar, bir trenin kalkýþýný deðil, bir duygunun dönüþünü bekler. Gökyüzü kararýrken, gar lambalarý yandý. Iþýklar, boþluðu daha da belirginleþtirdi. Ama o hâlâ oradaydý. Çünkü bazý garlar, sadece ulaþým noktasý deðil; duygularýn duraðýdýr. Ve bazý bekleyiþler, bir ömür boyu sürebilir. Sessizce. Sabýrla. Özlemle.

Garýn taþ zemini soðuktu. Ayaklarýnýn altýndan geçen serinlik, içindeki boþluða dokunuyordu. Her geliþinde ayný banka oturuyordu. Ayný köþeye. Sanki orasý onun için ayrýlmýþtý. Sanki zaman, o bankta durmuþtu. Bir zamanlar birlikte oturduklarý günü hatýrladý. Gülüþmeler, aceleyle içilen çay, trenin yaklaþma sesiyle gelen telaþ… O gün, veda-nýn olabileceðini neden bu kadar sessiz olacaðýný bilememiþti. Çünkü bazý ayrýlýklar baðýrmaz; sadece bakar, susar ve gider.

Þimdi, o günün yankýsý hâlâ kulaklarýnda. Her tren sesi, o aný yeniden yaþatýyor. Her anons, bir ihtimali hatýrlatýyor. “Belki bu trenle gelir.” Ama gelmiyor. Ve insan, bazen gelmeyenle yaþamayý öðreniyor. Sessizce. Kabullenerek. Garýn karþýsýndaki büfede çalýþan yaþlý adam, onu tanýyordu artýk. Her geliþinde baþýyla selam veriyor, bir þey demeden geçiyordu. Çünkü bazý insanlar, bekleyenin dilini bilir. Konuþmazlar. Sadece anlarlar. Gün batarken, garýn ýþýklarý bir kez daha yandý. Raylar, gün boyunca taþýdýklarý hikâyeleri geceye býrakýyordu. O ise hâlâ oradaydý. Çünkü bazý bekleyiþler, bir trenin geliþine deðil; bir duygunun tamamlanmasýna baðlýdýr. Ve bazý duygular, sadece garlarýn sessizliðinde anlaþýlýrken, bekleyen insanýn fýrtýnalar koparken içinde, iç sessi anlaþýlmaz mýydý acaba? Anlaþýlsaydý, giden gitmez, gitse bile geri dönerdi, vesselam.

Mehmet Aluç