Yolun Kalbi

Bir harita açtım kalbimin üstüne,
Rüzgâr parmağıyla çizdi yönümü.
Dağlar bana dedi: “Yükseğe çık ki,
Aşağıyı sevmenin manasını anla…”

Nice nehirler geçti önümden,
Sularında yüzümün yansımasını gördüm.
“Sen kendini ararken, dünya seni bulur,” dedi.
Ve ben inandım bu söze, bir dua gibi…

Nice şehirler gördüm —
Kiminde sessizlik satılıyordu,
Kiminde gülüşler sokağa asılmıştı.
Ama her sokakta aynı kalp atışı vardı:
İnsanların özlemi, bir yurt yankısı...

Çöller suskun, denizler mavi bir sır,
Güneş, dünyanın imzası gibi doğuyor her sabah.
Her adımda biraz eksiliyor yüküm,
ve her gün biraz çoğalıyor hikâyem...

Ve anladım:
Gezmek asla bir firar değil,
Kendine varmanın en zarif yoluymuş!
Çünkü kim dünyayı gezerse,
Aslında içindeki evreni dolaşırmış!

…

Ga-071125