Edebiyat ve Kültür Platformu
Duvarın Hafızası
İnsan önce rüzgârın uykusunu bölüştü,
Sonra toprağın esmer tenini yatak yaptı kendine.
Ateşi buldu avuçlarında;
Kül olmasın diye o sıcaklık,
Dumanın eğri çizgilerine hikâyeler kazıdı.
Zaman geçti,
Sapanın yerini ekin aldı, göçün yerini tel örgüler.
Her sınır biraz sığınaktı o gün,
Ve sınırdan sızan karanlık kadar korku.
Taş duvarlar yükseldi,
Yağmur girmesin istedi kerpiç odalara;
Fakat gökyüzünü de dışarıda bıraktı o kalın harç.
Ev büyüdü, çamur sokaklar betona döndü,
Yollar uzadı, mesafeler etten duvarlar ördü araya.
Derken, o pürüzsüz ve dilsiz camlar dikildi;
Işık sızdı içeri,
Fakat gözbebekleri birbirinden kaçtı yavaşça.
İnsan hâlâ yürüyordu sokaklarda,
Dışarıya, geniş boşluğa değil;
Avucundaki o soğuk ve dilsiz aynanın içine doğru.
Ne kahramandı, ne kurbandı.
Sadece kendi icat ettiği düzenin
ritmine uymayı öğrenmişti.
Duvarın Hafızası başlıklı yazı Karanlıkta Saklı Işık tarafından
09.11.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.