Duvarın Hafızası
İnsan önce rüzgârda uyudu,
sonra toprağı kendi yatağı yaptı.
Ateşi buldu,
sonra ateşi unutmamak için hikâyeler yazdı.
Zaman geçti,
avın yerini ekin aldı,
göçün yerini sınır.
Her sınır biraz güven,
ve biraz daha korkuydu.
Taş duvar ördü,
yağmur girmesin istedi
ama gökyüzü de giremedi artık.
Ev büyüdü, köy oldu, şehir oldu,
yollar uzadı mesafelerle beraber
Sonra cam duvarlar yükseldi —
ışık girdi, ama artık kimse birbirine bakmadı.
İnsan hâlâ yürüyordu,
ama dışarı değil,
ekranın içine doğru.
Ne kahramandı, ne kurbandı.
Sadece kendi icat ettiği düzenin
ritmine uymayı öğrenmişti.
(
Duvarın Hafızası başlıklı yazı
Karanlıkta Saklı Işık tarafından
9.11.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
