Kal Bu Gece

Rüzgâr bile ondan daha yorgun,
Düşmüş… Kalkamıyor yerinden

Perdeler bile titriyor yalnızlıktan

Adını sayıklıyor, umut ediyor

Gel ve kal bu gece…

…
Adını andıkça camlar buğulanıyor,
Gözleri senden bir iz arıyor her gölgede.

Zamanın elleri buz gibi,
Giderken bir ömrü de sürüklüyor ardında.

Yine de gel ve kal bu gece…

…

Sustukça büyüyor içteki boşluk,
Ne bir söz, ne bir dokunuş
Yerine geçmiyor sensizliğin.
Sönüyor kalbin içindeki ışık

Etrafı sarıyor bir loşluk

Gel de kal bu gece…

…
Her “iyi geceler” bir vedanın soğuk yüzü,
Her sabah biraz daha eksiliyor senden.

Biraz umut bırak omzuna,
Biraz gülüş, biraz sıcaklık —
Sonra istersen git…

Ama yine de gel, kal bu gece…

…
Sen gidince karanlık büyüyor

Bozuluyor büyüsü aşkın

Sen olmayınca,

Eli ayağı, kalbi birbirine dolanıyor

Ne yapacağını bilmiyor, şaşkın

Nazlanmadan kal bu gece…

…

Ga-081125