
Rüzgâr bile ondan daha yorgun,
Düşmüş… Kalkamıyor yerinden
Perdeler bile titriyor yalnızlıktan
Adını sayıklıyor, umut ediyor
Gel ve kal bu gece…
…
Adını andıkça camlar buğulanıyor,
Gözleri senden bir iz arıyor her gölgede.
Zamanın
elleri buz gibi,
Giderken bir ömrü de sürüklüyor ardında.
Yine de gel ve kal bu gece…
…
Sustukça
büyüyor içteki boşluk,
Ne bir söz, ne bir dokunuş
Yerine geçmiyor sensizliğin.
Sönüyor kalbin içindeki ışık
Etrafı sarıyor bir loşluk
Gel de kal bu gece…
…
Her “iyi geceler” bir vedanın soğuk yüzü,
Her sabah biraz daha eksiliyor senden.
Biraz
umut bırak omzuna,
Biraz gülüş, biraz sıcaklık —
Sonra istersen git…
Ama yine de gel, kal bu gece…
…
Sen gidince karanlık büyüyor
Bozuluyor büyüsü aşkın
Sen olmayınca,
Eli ayağı, kalbi birbirine dolanıyor
Ne yapacağını bilmiyor, şaşkın
Nazlanmadan kal bu gece…
…
Ga-081125