Hiç insan kendine yabancýlaþýr mý?

Kendimle konuþmaya çekinir oldum; artýk kendimi anlamakta zorlanýyorum. Sanki eski ben sessizce çekip gitti de yerine hiç istemediðim baþka biri geldi. Yaðmur dolu bulutlar gibiyim. Aynaya baktýðýmda kendimi göremiyorum artýk. Kusurlarým gözüme daha çok batýyor. Yüzümde beliren o yorgunluk çizgileri, yaþadýklarýmýn sessiz tanýklarý gibi.

O masum çocuk yüzüm çoktan kayboldu. En son ne zaman içten, aðýz dolusu bir kahkaha attým hatýrlamýyorum bile. Deðiþen ben miyim, yoksa hayat mý beni bu hale getirdi, bilmiyorum. Gülmeyi özledim. Etrafta bahar gibi dolaþan o masum ben… Ne çok üzdüler beni, insan denen o sözde arkadaþ canlýsý canavarlar. Ýnsan, hak etmediði þeyleri ummadýðý kiþilerden gördüðünde, henüz yaþayamadýðý yýllarýn yorgunluðu çöküyor omuzlarýna. Gözlerimin altýndaki morluklarýn yorgunluktan mý yoksa uykusuzluktan mý olduðunu ayýrt edemez oldum artýk.

Þimdi sadece yaþamak için yaþýyorum. Vaktini bekleyen bir kaplumbaða gibi aðýr ve sessiz ilerliyorum; çoðu zaman ilerlediðimden bile emin deðilim. Deðiþen tek þey zaman. Kahve içmeyi özledim; gülüþlerin bol olduðu o sýcacýk kahveleri… Çocukluðumdaki o buðday tarlalarýný özlüyorum. Uçsuz bucaksýz sandýðým o denize bakýp uzun uzun iç çekmek istiyorum. Ama bunlarý yapacak ne zamaným var ne de içimde o eski güce sahibim.

Zamanýn beni bu denli yýpratacaðýný hiç düþünmemiþtim. Eski “ben”i özledim. Yine de, belki bir gün bir þey deðiþir umuduyla yaþamaya devam ediyorum; deðiþenin çoðu zaman sadece takvim yapraklarý olduðunu bilsem bile.