Eskiden imrenirdim o makyajlý, þýkýr þýkýr kadýnlara. Büyüyünce onlar gibi olacaðýmý düþünürdüm. Þimdi ise yirmili yaþlarýmýn baþýndayým ve güzelliðin sandýðým kadar anlam taþýmadýðýný fark ediyorum. Ýnsan, hayata dair yaþadýðý acý tecrübelerle birlikte, içindeki yaþama hevesinin yavaþ yavaþ eksildiðini de öðreniyor.

Oysa kader dediðimiz þey gayrete aþýk deðil midir? Bir þey uðruna çaba sarf etmiyorsak kaderimizin deðiþmesini nasýl bekleyebiliriz? Sorun da burada zaten. Ben çabalýyorum. Ama “yaþanmasý gerekiyormuþ” diyerek kendimi avutmayý artýk sürdüremiyorum. Kendimi kandýrmaktan yoruldum. Hiç insan kendine yalan söyler mi? Bazen söylüyor iþte. Belki de baþka türlü bu kadere boyun eðmek mümkün olmuyor.

Hayatýmýza insanlar giriyor, çýkýyor. Bugün yanýmýzda olan birini, ertesi sabah baþucumuzda bulamayabiliyoruz. Ýnsanlarýn iki yüzlü olabileceðini hatýrlatmama gerek yok. Beni asýl üzen ise kendim. Baþkalarýnýn mutluluðunu düþünmekten kendimi ihmal ettiðimi fark ediyorum. Sonra dönüp bütün bunlarý kadere baðlamam ise ayrý bir ironi.

Kaderin kaçýnýlmazlýðý bazen içime iþliyor. Dua ile deðiþtiremediðim þeyleri kendimin deðiþtirebileceði düþüncesi ise beni ürkütüyor. Sonra aklýma þu soru geliyor: Ben yapmazsam kim yapacak? Keþke kaderi güzel bir kul olsaydým. Belki o zaman her þey farklý olurdu. Belki de en azýndan kendime bu kadar yabancý hissetmezdim.