Bir Tek Kelimeye Dönüşecek

Bir Tek Kelimeye Dönüşecek

Gecenin sessizliğinde,

Bir kandil gibi yanar içimdeki kelimeler,

Her biri bir dua, her biri bir yol arayışı.

Kalbim, yorgun bir sefer name,

Yollarda taşlara basmış,

Ama hâlâ insanın sıcaklığını arar,

Bir tebessümün, bir dokunuşun izini sürer.

Ey nefes,

Sen ki rüzgârın kanadında taşınan merhamet,

Sen ki gözyaşını ekmek gibi bölüştüren,

Sen ki yalnızlığın ortasında kardeşlik kurdurtan…

Bir çocuğun gülüşünde saklıdır hakikat,

Bir annenin duasında gizlidir sabır,

Bir dostun sessiz omzunda büyür umut.

Ve biz, bütün kırıklarımızla,

Birbirimize yaslanarak yürürüz.

İnsan olmak,

Bir yarayı dostun eliyle sarmak ve bunu hissetmek,

Bir sevinci kendi kalbinde çoğaltmak,

Ve her adımda “ben”i bırakıp “biz”e varmak.

Ey yolcu, seninle aynı gökyüzünü paylaşıyorum,

Aynı yıldızlara bakıyorum ve biliyorum; bir gün bütün ayrılıklar,

Bir tek kelimeye dönüşecek sevgiye.

Mehmet Aluç