Öğretilmiş Roller Yarım Kalan Cümleler

Öğretilmiş Roller, Yarım Kalan Cümleler

26 Aralık 2025

H. Çiğdem Deniz

Sevgili günlük,

Son zamanlarda erken saatlerde uyanıyorum. Bu durumdan şikâyetçi değilim. Çocuklar yanımızdayken sabahlar okul telaşıyla, akşamlar işe gidiş gelişlerle doluydu; o günlerde zaman başka türlü işliyordu. Şimdi ise bambaşka. Daha sessiz, daha seyrek, daha farkında.

Tam dışarı çıkmak üzereyken telefonuma düşen mesajı okudum. Bizim tekne kazıntısının yazdıklarıydı. İçim titreyerek açtım.

“Abla, annem aradı. Akşam düşmüş.

Ben şimdi duşa giriyorum.”

Annem düşmüş…

Ama “duşa giriyorum” kelimesi cümlenin ortasında kaldı. Bir söz nasıl böyle yarım kalırsa, insanın içi de öyle yarım kalabiliyor. O kelime içimde dönüp durdu.

Abla olmaktan istifa etme olasılığımı hep düşündüm. İnsan bazı rollerden vazgeçebileceğine inanmak istiyor. Ama iş gerçekten başa düşünce o ihtimal buharlaşıyor. Yine de üzerime koca bir dağ gibi yıkıldı her şey.

İsteklerimle yaptıklarım arasındaki o tanıdık tezat…

Telefon ediyorum anneme; söylemekle söylememek arasında kalmış bir sesle konuşuyoruz. O ikilemi hemen hissediyorum. Meğer tekne kazıntısı da akşamki konuşmada söylememiş. Kandilin ertesi günü, yani bu sabah, ağrılardan uyuyamayınca anlatmış annem.

İşte durum böyleyken kardeşimi de yanıma alıp, sanki evin ikinci annesiymişim gibi, anneme doğru yola çıkıyoruz.

Bu ablalık görevinden çok mutlu muyum bilmiyorum.

İnsana küçük yaşta giydirilen sorumluluklar, büyüyünce de üstünden düşmüyor.

Mine bizden sonra gelir diye düşünüyorduk. Meğer ışık hızıyla varmış bile, bam diye annemin yanında. Telefonda siparişler konuşuluyor: tavuk, patates… Ben zaten tam buğday ekmeğini almışım, sıra diğerlerinde.

“Neyse,” diyor tekne kazıntısı,

“annemlerin oradaki marketten alırız.”

Dizinde ve sırtında ağrılar var; biraz sarsılmış annem sanıyorum. Ama her zamanki gibi naz niyaz bol. Durumu uzun uzun konuştuktan sonra mutfağa geçiyoruz. El birliğiyle yemeklerle donatıyoruz evi. Babam mutlu; duası hiç düşmez dilinden, sağ olsun. Annem de öyle… bir “ama”sı var elbet, anneliğe dâhil.

İşlerimizi hallettikten sonra oturup eskileri konuşuyoruz.

O eski misafirlikleri…

El öpmeleri…

Hoş geldinlerin gerçekten hoş geldiği zamanları.

Söz dönüp dolaşıp oraya geliyor:

İnsanlar değişti mi, yoksa zaman mı aceleci oldu bilmiyorum.

Ama bazı şeyler konuşulurken bile içimizi ısıtıyor; demek ki tamamen kaybolmamışlar.