Evim Evim Güzel Evim

Evim Evim Güzel Evim

 

27 Aralık 2025

H. Çiğdem Deniz 

Günaydın günlüğüm.

Yine erkenci kuşlar gibi, sıcacık yatağımı isteksiz ama kararlı bir vedayla terk ettim. Uyanmakla yetinmiyorum; yüzümü yıkarken saçlarımı da mutlaka suya emanet ediyorum. Yaz günlerinin alışkanlığı sanılır belki ama bu ritüel, soğuk kış sabahlarında da benden vazgeçmiyor.

Mutfağa geçiyorum. Balkon kapısını açar açmaz derin bir nefes alıyorum; ciğerlerim oksijenle şenleniyor. Ardından misafir odasına uğruyorum. Kuruyan çamaşırları tek tek dürüp, dolaba yerleşecek hâle getiriyorum. Evin içinde mekik dokuduğumu fark ediyorum; belli ki bu deyim tam da böyle sabahlar için icat edilmiş.

Oturma odasının perdesini ağır ağır kaldırıyorum. Son günlerin tersine, bugün sis yok. Oysa sisli havaları sevenler vardır; mesela Madam Suzinak. “Çok seviyorum,” der sisli günler için. Kendine münhasırdır; sisle bile dostluk kurabilir.

Kapalı balkonun kapısını aralıyorum. Uzaklara bakıyorum sevecenlikle. Bakışlarım Çamlık tepesine doğru kayıyor. Sanki notalar birer güneş hüzmesi olup kara bulutları aralamaya çalışıyor. Mırıldanıyorum; yeni konserin en sevdiklerimden biri dökülüyor dudaklarımdan:

“Araz üste, buz üste, kebap yanar köz üste…”

Balkondaki çamaşır iplerinden sarkan, henüz kurumuş cennet hurmaları göz kırpıyor bana. “Gel artık, ye beni,” der gibiler. Kıkırdayıp içeri geçiyorum.

Sonra sessizce oturuyorum. Ev uykudayken ses incelir; ben de inceliyorum. Yan odadan gelen derin ve huzurlu nefesini dinliyorum Engin'in. Uykusu bana emanet gibi… Kımıldamıyorum, sabahın serinliğini ve kalbimdeki şefkati çoğaltarak bekliyorum. O uyurken ev de dinleniyor sanki.