İki Mavi Tik Arasında

İki Mavi Tik Arasında

15 Mayıs 2026 Cuma

Biraz önce Atik hocama vermiş olduğum son nihayi kararımı WhatsApp’tan kısa bir mesajla bildirdim.

“Korist olarak bu akşamki  konserde görevimi yapamayacağımı, sağlığımdaki düzensiz seyir nedeniyle seyirci olarak aralarında olmayı yeğlediğimi söylerken başarılar dilemeyi de ihmal etmedim…”

Bu sefer yalnızca bir “ok” yazmadı. “Geçmiş olsun” ve bir teşekkür de ekledi. Nedense elimde olmadan Netflix’te izlediğim sekiz sezonluk The Vampire Diaries dizisi geldi aklıma. Dizide karakterler yaşadıkları büyük kayıpları, aşkları, korkuları sürekli yazıyor. Bölümler bazen bir günce cümlesiyle açılıyor. İnsanlar konuşamadıklarını kâğıda bırakıyor orada. Yüzyıllarca yaşayan vampirlerin bile dönüp dolaşıp defterlere sığınması tuhaf bir teselli.

Eskiden insanlar kırgınlığını bile mürekkebe yatırıp gönderirmiş. Şimdi ise hisler bazen bildirim sesine sıkışıyor. Bir zamanların “Muhterem efendim…” diye başlayan uzun iç dökmeleri, bugün iki mavi tik arasında can çekişiyor biraz.

Sabah saatlerinde Madam Suzinak’a bıraktığım küçük mesaj ise öğle molasında uzun bir telefon konuşmasına dönüştü. Salı gününden beri süregelen rahatsızlıklarımı bir bir konuştuk. Halsizlik, düzensiz seyreden ağrılar, insanın içine çöken o garip tedirginlik…

Madam Suzinak ne yüzümü gördü ne de sesimin arkasındaki ince toparlanmayı fark etti belki. Ama dostane sesi, öğle molasına sıkışan o kısa telefon konuşmasını insanın içini hafifleten bir şeye dönüştürdü. Konuşmanın sonunda insan kendi içinde hafifçe doğrulduğunu hissedebiliyor bazen.

H. Çiğdem Deniz