Evren Sağır Değildir

Beden, ruhu taşıyan bir kafes gibi;
İçi pas tutsa, sesi hastalanır…

Ruh, evrenin nabzıyla akortlu bir tel…
Koptuğunu sanırsın,
oysa sadece kirlenmiştir;
toz, korku, öfke, yarım kalmış dualarla…

Kader sandığın şey;
dışarıdan savrulan bir rüzgâr değil;
içinde durmadan titreşen bir frekanstır.
Ne çağırırsan o yankılanır sende…

Evren sağır değildir,
ama kelimelere değil
niyetin titreşimine bakar.
Dilin sustuğunda kalbin konuşur…

Ruh karardığında beden ateşlenir,
eklemler hatırlatır, hücreler fısıldar:
“Beni değil, sahibimi iyileştir.”

Şifa; ilaçla başlamaz, arınmakla başlar:
Affetmekle, yük bırakmakla,
kendine doğru yürümekle…

Bir damla ışık yeter bazen;
samimi bir pişmanlık,
sessiz bir şükür ve içten bir teslimiyet.

Çünkü insan evrenden kopuk değildir;
evren, insanın içinden kendine bakar…

Ruh temizlenince beden hafifler,
titreşim yükselir, kader yol değiştirir.

Ve insan için iyileşmek demek;
kendine yeniden temiz bir kapı açmaktır.

…

Ga-281225