Sesin Ve Kelimenin Yolu

Sesin ve Kelimenin Yolu

11 Ocak 2026, Pazar

H. Çiğdem Deniz

Bu filmi mutlaka seyretmeliyiz, dedim Engin’e.

Pazar gününün dinginliğinde, evin içindeki sessizlikle birlikte Les Choristes akmaya başladığında bunun sıradan bir film olmayacağını hissettim. Ekrandan yükselen çocuk sesleri, yalnızca bir hikâye anlatmadı; içimde çok eski bir kapıyı araladı. Gözyaşlarıma engel olamadım. Çünkü bu bir filmden fazlasıydı, bir hatırlayıştı.

Biliyor musun, ben de görünmek istedim.

Filmi izlerken fark ettim; herkesin bir yolu vardı ve benim de kendi yolumu seçmem gerekiyordu. O çocukların ilk kez seslerini duyurdukları an, benim korolarda geçen yıllarımın iz düşümüydü. Birlikte söylemenin, bir işaretle aynı anda nefes almanın, bir sesin başka seslerle anlam kazanmasının hâliydi bu.

Benim yolum şarkı söylerken güfteleri anlayabilmekle başladı.

Bir sesi doğru vermek hiçbir zaman yetmedi bana. O ses ne söylüyor, hangi duygudan doğuyor, hangi yarayı taşıyordu; bunu bilmek istedim. Şarkı söylerken kelimelerin ağırlığını fark ettim. Her güfte bir hikâyeydi ve ben o hikâyelerin içinde yürümek istedim.

İşte bu yüzden edebiyatı seçtim şarkı söylerken.

Notalar bana kapıyı açtı, kelimeler içeri buyur etti. Şiirleri yalnızca okumadım; onları yaşadım. Aşkı söylerken âşık olmayı, acıyı okurken kırılmayı, umudu dile getirirken sabretmeyi öğrendim.

Ve yaşayarak okudum o şiirleri.

Ezberleyerek değil, hissederek…

Sesimle değil belki ama anlayışımla görünmeyi seçtim.

Les Choristes bana bir kez daha hatırlattı:

İnsan bazen yolunu bir meslekte değil, bir seste, bir kelimede, bir birlikte söyleyiş hâlinde bulur.

Benim yolum buydu.