Rastgele

R A S T G E L E

Bir sabah

hiç planım yokken

uyandım hayata.

Saatin suçu yoktu,

ben geç kalmıştım kendime.

Perde aralığından sızan ışık

ne iyiydi

ne kötü;

sadece vardı. 

Bazı şeyler gibi.

Rastgele sevdim seni.

Öyle büyük laflarla değil,

küçük alışkanlıklarla.

Aynı fincandan kahve içmek mesela.

Aynı sessizlikte durmak.

Sonra

rastgele kırıldım.

Çünkü insan

en çok hazırlıksızken inciniyor.

Sokakta yürürken

bir düşünce çarptı omzuma.

Pardon bile demedi.

Ben dedim.

Alışkanlık işte.

Bir kedi geçti önümden.

Ne simgeydi

ne mesaj.

Sadece kedi.

Keşke bazı insanlar da

bu kadar iddiasız olabilseydi.

Hayat

bana hiç soru sormadan

cevaplar verdi bugün.

Bazılarını beğendim,

bazılarını cebime koyup

ileride üzülmek üzere sakladım.

Bir kelime düştü ağzımdan:

“Keşke.”

Rastgeleydi.

Ama yere düşerken

çok ses çıkardı.

Akşam oldu.

Gökyüzü bir şey anlatmadı bana.

Ben de zorlamadım.

Çünkü; 

Her suskunluk

anlam istemez bazen.

Sabah olmak üzere… 

Şimdi buradayım.

Bu şiirin içinde.

Ne başı çok iddialı

ne sonu ders verir gibi.

Rastgele yazıldı.

Rastgele okunsun.

Rastına denk gelsin kime gelirse.

Be rast gele! 

Çünkü bazı şiirler

adres sormaz.

Kapıyı çalar

ve açan olursa

içeri girer.

Be rast gele! 

13 Ocak 2026