Ben En Çok Rabbimi Sevdim

Düşlerime kefildim sözcüklerime de ve tüm yüreğimle sevebildiğim ölçüde en başta da kendime olan saygımı korumakla yükümlü.

Sureler vardı iç sesim susarken.

Suretler vardı dış ses çığlık çığlığa bağırırken.

Ve yeminlerim vardı başım gözüm üstüne

Seferisi olduğum tümden gelen duyguların

Sadık olduğum kaldığım iken de Mevla’m.

İnsandım surelerden taşan ruhuma baskın gelse de yaşam…

İmandı beni çeken gücü kâinatın ve ayaklarım

Yere basan

Bir algı ise ruhların tek düze isyanı

Bir alıntı iken sözcüklerin meramı

Göğün komplimanlarına layık olan o kuşu o meleği

En çok da Rabbimi sevmişken

Marazi idi gölgeler cebbar karanlık

Melodiler uçuşurdu önceden aşkı kıyamet belki de ihanet

Ettiği kadar insan hayata

İtimat ettiği kadar yanında uzağında kim varsa

İsyanı bastırdı yargıç

Aşkın kuvözünde öldü çocuk

Tümden gelen ahkâmlara parmak bastı adalet

Göğün mealinde huzur buldu insanlık

Sarı idi papatya solmadan önce

Beti benzi atmıştı adamın ölüme yakın

Bangır bangır bağırdı kadının biri

İpe geçti incecik bilekleri

Yok yere asıldı

Yok yere hadım edildi hayaller…

Yok yere…

Yoktan var edene ihanet eden her kim ise

Zaruriyet miydi yoksa ihanet?

Hep mi kara çalındığı kadar da beyaz iken masumiyet

Yorganlar gitti bitmedi kavga

Güneş doğdu alacanın üstüne

Balçığına rağmen ışıdı ışıldadı ısıttı tüm yürekleri değil ama

Ne de olsa insan olmak bir b/aşkaydı

Ayrıcalığı gönlün vakıf olana delalet

Ötesinde bitimsizdi doğuştan gelen asalet

Hünkârı kâinatın

Hükümranlığında Mevla’nın

Ve şerrinden sığındığımız tüm canlıların

Eşref saati gelmeden zamanın

Esvabı yırtık olsa ne ki kadının ya da adamın?

Yeter ki yırtık olmasın ruhu

Yeter ki yatkın olsa sevaba inanca ve hayata

Demlendiği kadar da tüm duyguların

Darlansa ne ki insan Rabbi ona yettikten sonra…