Yetersizlik Çaðrýsý

"Üstünlük savaþý dedikleri o bitmek bilmeyen kavga, aslýnda insanýn kendi içindeki o derin "hiçlik" kuyusunu baþkasýnýn topraðýyla doldurma çabasýdýr. Kendi deðerini, baþkasýnýn deðersizliði üzerine inþa etmeye çalýþan her ruh, aslýnda içten içe büyük bir manevi açlýk çekiyordur. Biz buna psikolojide ya da felsefede ne kadar süslü isimler verirsek verelim, gerçeðin çýplak yüzü þudur: Ýnsan, içindeki o yaralý, korunmasýz ve sadece sevilmeyi bekleyen çocuðu saklamak için dýþýna devasa, sert ve aþýlmaz duvarlar örer. Ama o duvarlar kimseyi korumaz; aksine hayatýn sýcaklýðýndan koparýp, yalnýzlýðýn buz gibi soðuðuna hapseder. O yüksek topuklu terliklerin týkýrtýsý gibi iddialý adýmlarla baþkalarýný ezmeye çalýþanlar, aslýnda kendi içlerindeki o "yetersizlik" duygusundan kaçmaktadýrlar."Derya Deniz Dinç

Ve iþte tam burada, o kaçýþýn son duraðý baþlar: Kendine dönmek. Çünkü ne kadar yüksek sesle haykýrýrsa haykýrsýn, ne kadar çok zafer kazandýðýný iddia ederse etsin, o kuyu dolmaz. Baþkasýnýn kanýyla, gözyaþýyla, yenilgisiyle doldurmaya çalýþtýðý boþluk, sadece kendi topraðýyla, kendi yaralarýný sarmakla, kendi çocuðuna þefkat göstermekle kapanýr. O duvarlarý yýkmak kolay deðildir; taþ taþ sökülür, her biri bir eski yara, bir eski korku, bir eski "yeterince iyi deðilim" fýsýltýsýdýr. Ama yýkýldýkça içeriye ýþýk sýzar. O ýþýk, sert adýmlarýn yerine yumuþak bir yürüyüþ getirir; ezmek yerine dokunmayý, üstün gelmek yerine yan yana durmayý öðretir. Ýnsan dediðin, eninde sonunda o içindeki çocuðu kucaðýna alýr. Ona "seni görüyorum" der. "Yetersiz deðilsin, yaralý olabilirsin ama sevgiye layýksýn" der. O an, üstünlük savaþý biter. Çünkü artýk doldurulacak bir kuyu yoktur; sadece yaþanacak bir hayat, paylaþýlacak bir sýcaklýk, dokunulacak eller vardýr. Ve belki de asýl zafer, baþkalarýný yenmek deðil, kendini sevebilmektir. O sevgiyle yürüyen ayaklar, artýk kimseyi ezmez; sadece yere daha nazik basar, hayata daha dürüst bakar.

O içindeki çocuðu kucaðýna aldýktan sonra insan bir daha asla eskisi gibi yürümez. Adýmlarý hafifler, ama bu hafiflik zayýflýk deðildir; tam tersine, artýk taþýmasý gerekmeyen zýrhlarýn aðýrlýðýndan kurtulmuþ olmanýn özgürlüðüdür. Yüksek topuklarýn týkýrtýsý kesilir, yerine yalýnayak topraða basan bir sessizlik gelir. Ve o sessizlikte, ilk defa gerçekten duyulmaya baþlanýr: Kendi nefesi, kendi kalbinin ritmi, rüzgârýn yapraklara dokunuþu, bir baþkasýnýn gözlerindeki o ayný korkuyu, ayný özlemi fark etmek. Çünkü o duvarlar yýkýldýðýnda sadece içeriye ýþýk girmez; dýþarýya da bir ýþýk sýzar. Ýnsan artýk baþkalarýnýn yaralarýný ezmek için deðil, onlara da “seni görüyorum” diyebilmek için var olur. O an üstünlük savaþýnýn en büyük yalaný ortaya çýkar: Kimse kimseyi gerçekten yenemez. Yenilen taraf her zaman sensindir; çünkü kendi içindeki çocuðu susturduðunda, sevgi kapasiteni kendi ellerinle boðmuþ olursun. Þimdi sokaklarda yürüyenlere bak: Kimisi hâlâ o sert adýmlarla, kimisi omuzlarý düþmüþ, kimisi gözlerini yere indirmiþ, kimisi gülümseyerek selam veriyor. Hepsinin içinde ayný çocuk var. Bazýsý onu hâlâ bir dolaba kilitlemiþ, bazýsý zincire vurmuþ, bazýsý ise yavaþ yavaþ, utangaç utangaç kucaðýna almaya çalýþýyor. Ve her kucaða alýþta, her “yeterince iyi deðilsin” fýsýltýsýna “yeterlisin, hem de fazlasýyla” cevabý verildiðinde, dünya bir parça daha az soðuk oluyor. Belki de mesele þu: Hepimiz ayný kuyunun etrafýnda dönüp duruyoruz. Kimi taþ atýyor içine, kimi baþkasýný itiyor, kimi “benim kuyum daha derin” diye övünüyor. Ama birileri, çok az kiþi, durup kuyunun kenarýna oturuyor. Ayaklarýný aþaðý sarkýtýyor. “Burasý soðuk” diyor çocuða. “Ama ben buradayým. Gel, üþümeyelim birlikte.” Ve o an, kuyu dolmuyor belki; ama artýk korkutucu da olmuyor. Çünkü yalnýz deðilsin içinde. Ýþte o yüzden, üstünlük savaþý bitse de insan bitmez. Aksine baþlar. Daha yumuþak, daha dürüst, daha kýrýlgan ama daha gerçek bir hayata baþlar. Ve belki de asýl kahramanlýk, zafer kazanmak deðil; yenilgiyi, yetersizliði, yarayý kabul edip yine de yürümeye devam etmektir. Hem de kimseyi ezmeden, kimseyi geride býrakmadan, el ele, vesselam.

Mehmet Aluç

 "Derya Deniz" Kardeþime teþekkürler ederim bu muhteþem kelimeleriyle aydýnlatan cümleleriyle bana bunu yazmama vesile oldu.