Hoş Geldin Ramazan-ı Şerif...

Çürük düşlerden ördü öğününü önce ama yetinmedi aşka latife eden rüzgâra yüklendi bu sefer iblis gönlün rotasında saklı iken de mağdurun ve mazlumun gözyaşı servet bildi acıyı içine çekti ve çekti oysaki bilemedi zalim bilemedi iblis renkler idi asıl kaygısı o karanlığının ve de mazlumun kararlılığı ile sökün eden bulutlara dahi çemkirdi bilemezken başına az sonra ya da çok sonra yağacak belanın ve taşın da hikmetini hele ki şehri Ramazan gelmişken Müminlerin o saf o duru yüreğine üstelik her kapıyı da çalandı mübarek Ramazan gerçi her kapı açılmazdı ama yüzüne…

Deştim öncemi aslında ben değildim deşen

Eşildikçe yücelerin Yücesi

Astım ruhumu ipe

Göktü kaygılı

Aşk idi yaralı

Kimse de sormadı içimdeki acıyı.

Renklerdi meskenim ve İlahi Adalet

Aşk idi rüzgarım

Ah, yücelerin yücesi Mevla’m nelere delalet

Acımdan ölmedim neden mi?

Çünkü öldürmeyen şeydi beni güçlü kılan

Ve de kolay yenilir yutulur lokma olmadığım kadar

Ne olmuş ki içimden taşsan insanlığıma dair o bitimsiz efkar?

Acımı gömdüm adı mı?

Annemle sakit.

Aşkımı gömmedim lakin neden mi?

Çünkü aşkın adı bendim

Çünkü aşkın rotası Mevla

Çünkü aşkın coşkusu adeta kılarken beni bir evliya

Lakin ben insandım insan ve insan olmaya kararlı

Ben beşerdim şaşmamak adına Allah’ına yalvaran

Ve kutsalım

Ve ana yadigârım

Ve babadan kalan neyse varım yoğum

Ben ki:

Tüm ama tüm değerlerimi ölümüne korumaya ant içmiş…

Ben ki:

Yaratılmış kulların en şereflisi

Yüce Peygamberime sunmuşken tümden gelen sevgimi…

Ben ki:

Adımı kinle ve nefretle ansa da zalim…

Kuyuya attığı taşı çıkaracak olandı elbette Âlim:

O Âlim ki:

Yüce Rabbimin ta Kendisi…

O Âlim ki:

Halden anlamayan zalimin dahi Efendisi

Ve de şehri Ramazan çalmışken her kapıyı

Açmamakta direnen sefil ve yabani ruhların aşılacaktı elbet bayırı

Acımdan ölmemiştim şükür ki:

Şükrüme binaen sınandığım…

Öfkemi ise zemheride toprağa gömdüğüm

Ben ki:

Bir çiçek

Kimine göre sarı kimine göre siyah

Oysaki

Ruhumla ve asaletimle rengârenk

Bir çiçek:

Detaylarım bana has.

Bir çiçek

Solmamaya yeminli ve işte yaşamdan aldığım o tek haz:

Elbet inancımın yeşeren zaferi

Renklerden mümin

Acılardan ördüğüm ise yine kendim

Yine kendine has bir gül’ düm

Ömür geçer

Şafak sayarken

Acım derin

Rüzgârla baş veren efkâr

Ve matemim sadece ve sadece inanan kuluna has

Öykündüğüm yine ve yeniden ve sadece kendim

Ta çocukken öldürdüğüm nefsim

Aç da yatarım üşürüm de:

Üşütmeyense beni yüce Rabbim…

Ve anamın soğuk bedeni

Gecenin dehlizinde saklıdır hüznün ederi

Ve o hüzünlü kalbim ki:

Yüce Rabbimin yolunda tek neferi

Olmaya aday olabilseydim ya keşke

Büyüdüğüm kadar bir ayda

Büyüttüğüm nice insan gözümde

Oysaki büyükten büyük yüce Mevla

Ramazanı şerifin asaleti

Açlık ne ki, aşka özlem ile y/andığım!

Üşüsem ne ki

Bedenimden ayrı kaldığım

Bir tören bir mukaddes yolculuk ki

Hoş geldin gönlüme şehri Ramazan

Aşk ek de umut biçelim zalimden çoktan geçerim

Kulun hası olmaya aday Allah yolunda sadık bir neferim

Elbet izniyle yüce Rabbimin…