Edebiyat ve Kültür Platformu
Gölgelerden Güneşin Yansımasına
Ağaçların gölgesinden çıktım,
omuzlarımda yılların suskunluğu,
avuçlarımda kimseye anlatamadığım yangın.
Ben,
sevilmeyi öğrenemeden büyütülmüş bir kadın,
çocukluğum yarım bırakılmış bir ninni,
gelinliğim aceleye getirilmiş bir vedaydı.
Gölgeyi iyi bilirim.
Serin değil
üşüten bir şeydir bazen.
İnsan alışır karanlığa,
ışık değdi mi önce gözleri acır.
Sonra o geldi.
Bir adam.
Kökleri sağlam, sesi derin,
bakışı göğsümde sakladığım o küçük kızı fark eden.
Güneş onunla vurdu yüzüme.
Tenimde kıpırdayan o şehvet,
ayıp değilmiş meğer
yaşadığımı hatırlatan bir nabızmış.
Ben onun yanında
ilk kez kadın gibi hissettim kendimi,
yalnızca anne değil,
yalnızca sorumluluk değil,
yalnızca sabır değil.
Ruhum ısındı,
kalbim çözüldü,
içimde yıllardır donmuş olan su
çağlayarak akmaya başladı.
Aşkına yaslanınca
bir evin duvarı gibi değil,
bir baharın toprağı gibi oldum.
İçimde tomurcuklanan arzular
utanmadan güneşe döndü.
Ona baktığımda
hem bir sığınak görüyorum
hem bir yangın.
Hem huzur
hem titreme.
Ben hâlâ kırgınım hayata,
ama onun omzunda
kırık yerlerim sızlamak yerine
filiz veriyor.
Şimdi gölgeden korkmuyorum.
Çünkü biliyorum
güneş tenime değdiğinde
ben sadece yanmıyorum,
yeniden doğuyorum.
Ve bir gün,
mutlu oldum dediğimde
bu, bir zafer çığlığı olacak.
Çünkü ben,
gölgeden çıkıp
ışıkta sevilmeyi seçen
o kadınım.
Gölgelerden Güneşin Yansımasına başlıklı yazı basak-kaya tarafından
23.02.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.