Olur Sandığım Bir Şeylerin Mezarlığı

Bir şey oluveriyor,

sanki yıllardır kapalı duran bir müzenin içinde

tek bir vitrin ışığı yanıyor.

Tozlar yön değiştiriyor,

duvardaki çatlaklar bir haritaya benzemeye başlıyor,

içimdeki terk edilmiş şehir

yeniden nüfus sayımı yapıyor.

Sonra olmuyor.

Işık, kendini inkâr eden bir yıldız gibi sönüyor.

Harita yine duvara dönüşüyor.

Ben yine adressiz kalıyorum.

Uyku tutmuyor geceleri.

Saatler, yatağın çevresinde dolaşan

resmî kıyafetli alacaklılar gibi.

Her tik tak,

ruhumun masasından bir belge daha kaldırıyor.

Sabah olunca eksiliyorum.

Tam bu kez,

diyorsun,

yoluna giriyor her şey.

Gökyüzü uzun zamandır ilk kez

bir mektubun zarfı gibi açılıyor.

Kırık aynalar bile

yüzünü tek parça göstermeye razı oluyor.

İnsan inanıyor.

Çünkü inanmak,

bazen batmakta olan bir geminin

tahta korkuluğuna sarılmaktır.

Sonra yine olmuyor.

Rüzgâr geliyor.

Kurulan bütün cümleleri dağıtıyor.

Daha sözcükken sevdiğim şeyler

sessizliğe dönüşüyor.

Bir tren kalkıyor içimden.

Ne gelen var içinde,

ne giden.

Sadece uzaklaşmanın sesi.

Olmamaktan ibaretim.

Bir binanın yapılmamış katıyım.

Mimarın vazgeçtiği çizgiyim.

Yarım bırakılmış bir bestenin

kimsenin duymadığı son notasıyım.

Kendime her yaklaştığımda

biraz daha uzağıma düşüyorum.

Bir şey oluveriyor yine.

Kalbimin karanlık deposunda

eski umutlar kutularından çıkıyor.

Paslı kilitler açılıyor.

İçimde çocukluğumun sesi dolaşıyor.

Bak, diyor,

belki bu kez.

Belki.

Sonra olmuyor.

Dünya, masadan aceleyle kalkmış bir misafir gibi

çayını yarım bırakıp gidiyor.

Bütün ihtimaller

sandalyelerinde boş oturuyor.

Pencerenin önünde bekleyen akşam,

bir türlü içeri girmeyen bir haber gibi.

Ve ben,

her defasında yeniden kurulan,

her defasında yeniden yıkılan

o görünmez şehrin son sakini.

Bir şey oluveriyor.

Sonra olmuyor.

Belki de hayat,

varmakla değil,

hep ramak kala yaşanan

o uzun düşüştür.

Belki de ben,

olmaktan çok,

olacak sanılmış şeylerin

enkazında büyüyen bir ağacım.