Bir Yokluğun Mimarisi

Bir sabah uyandım, içimde yıllardır çalışan bir saatin sustuğunu fark ettim.

Ne bir kırılma sesi geldi, ne bir vedanın yankısı.

Sadece zaman, görevini bırakıp uzaklaşmış gibiydi.

O günden sonra günler geçmedi, üst üste dizildi.

Koridorlarda bekleyen eski eşyalar gibi.

Ben de yaşamadım aslında, sadece biriken zamanın arasında dolaştım.

Sonra sen çıktın karşıma.

Bir şehrin unutulmuş planlarında sonradan keşfedilen gizli bir avlu gibi.

Birden her şey yerli yerine oturmadı.

Tam tersine.

Yıllardır düzenli duran bütün düşüncelerim yerinden oynadı.

Çünkü insan bazen huzur bulmaz bir insanda,

kendi karmaşasını bulur.

Sende bulduğum buydu.

İçimde üstü örtülmüş ne varsa yeniden konuşmaya başladı.

Çocukluğum,

yarım kalmış sevinçlerim,

kimseye anlatmadığım kırgınlıklarım.

Hepsi senin sesini duyunca karanlıktan çıktı.

Ben seni sevmeyi bir duygu sanıyordum.

Meğer bir mimariymiş.

Yavaş yavaş yükselen görünmez bir yapı.

Önce bir kelimen gelir.

Sonra bir bakışın.

Sonra gülüşün.

Sonra fark etmeden bütün iç dünyan onun etrafında kurulmaya başlar.

Bir gün dönüp bakarsın,

kendini onun inşa ettiği odalarda yaşarken bulursun.

Şimdi sen içimde bir hatıra değilsin.

Hatıralar eskir.

Sen ise eskimeyen bir eksiklik gibisin.

Varlığında huzur veren,

yokluğunda düzen bozan.

Bazen gecenin ortasında durup düşünüyorum.

İnsan neden bazı insanları unutamaz.

Sonra anlıyorum.

Çünkü bazı karşılaşmalar yaşanıp bitmez.

İnsanın içine yerleşir.

Bir düşünce gibi değil,

bir organ gibi.

Söküp atmaya çalışırsın,

kendinden eksilirsin.

Bu yüzden adını her hatırladığımda içimde eski bir kapı aralanıyor.

Tozlu odalar ışıkla doluyor.

Yıllardır konuşmayan sessizlikler dile geliyor.

Ve ben her defasında aynı gerçeğin önünde duruyorum.

Seni sevmek,

sana ulaşmakla ilgili değildi.

Seni sevmek,

içimde senden sonra oluşan o büyük boşluğun şeklini öğrenmekti.

Çünkü bazı insanlar gider.

Bazıları kalır.

Bazılarıysa gittikten sonra bile insanın içinde yaşamaya devam eder.

Sen o üçüncüsün.

Bu yüzden ne zaman seni düşünsem,

içimde yıkılmış bir dünyanın altında hâlâ sıcak kalan tek taşın üzerine dokunmuş gibi oluyorum.

Ve anlıyorum,

bazı aşklar bitmez.

Sadece insanın içine gömülür.