Bilin Ki Ceset Değil C/esaret…

Bin yaşında bir öyküyüm ben: hala saf hala duru

Temyize gönderilmiş verilmiş yanlış hükümlerden mustarip

İç hacmi bir milim yürek sesi takriben bin ışık yılı uzakta

Tuzağa düşürülmüş bir yavru fani gibi

İçimin ılıman iklimlerinden t/aşan

Aşka aşkla kıyama durduğum ayan beyan

Gel gör ki: kara yüreklerden sızan

Kiri ve kini bertaraf edemediğim

Bir gülün değil bir günün hiç değil

S/onsuzlukla iştigal

Sözcükler iken çeperim

Aşk iken pusulam

Radarıma takılan:

Ah, hicran dolu düşlerim…

Bir içimlik bilirler şiirlerimi

Ne nüktedan oluşuna hükmederler

Ne de saf durduğum o s/afiyet dolu yokuşta

Ah, asılı na’şım

Ruhumda esen yılkı atlarının rüzgârı;

Dönendiğimdir anamın mezar taşı

Ve yuhalandığım

İç sesimle örtülü makberim

Azat edilesi bir kuşa dahi öykünebildiğim:

Öyle ya, bin yaşında bir öykü

Çoktan nefsimi öldürdüğüm

Günyüzü görmeye meyyal

Günsüz gülüşlerinde zalimin

Tekdüze nefes alışlarında bilinmezin:

Kâh Arnavut kaldırımlarında sektiğim

Kâh ölüp ölüp dirildiğim

Muhafaza etmekle yükümlü

Serbest atışında içimdeki yılkı atlarının

Gem vursam ne ki duygularıma

Katlandığı kadar efkârımın

Ütüsüz gülüşlerimde

Ötesiz sevişlerimde

Bir sevinç iken özlemim

Bir derdest taş ki atılmış kuyuya

Kırk akıllının çıkaramadığı

Kim olursa olsun gittiğim huyuna suyuna

Huy çıkar can çıkmaz madem

Matemimle gömün beni imsak vakti

Kuluçkada yatan umuduma bel bağlayan bir minval ki:

Hali hazırda bir çocuk gibi

İçten sevebildiğim

Hali hazırda uyruğum

Döngününse benden esirgediği

O rahmeti

O sevgiyi

Boca edebildiğim kadar en tepeden

Uyluğu kırık bir güncenin ve yazdıklarımın

Söyleyin, ey ahali!

Yok mudur ederi?

Bunca zamandır verdiğim emeği

Hor gören iblisi

Nasıl da görmezden geleyim?

Aklım başımda

Duygularım olsa ne ki revaçta?

Ben ki:

İnsan kalabilme savaşımla

Daha kaç kere ölmeliyim?

Yuhalanmış gözyaşım

Makberinde dört dönen yaralı na’şı anamın

Göğsümde müebbet yemiş

Ah, o sevdalı başım

Kükreyen iç sesim midir bunca zamandır yazma aşkım

Sevmelerin yücesi iken de aş/k/ım

Aş erdiğim her ezan vakti

Kursağımdan geçmez iken helal lokmam

Kim göz koyduysa mabedime

Elleri kırılsın o isyankâr sefil yalancıların!

Gök kükremeden

Ecel gelse bile erken

Emsalsizdir benim saf yanım!

Eğer ki inanç ve umut ve sevgi iken insan

Olabilme yolundaki yanlışım,

Asın beni defalarca

Ölsem dahi düşmeyecektir yana başım!

Baş koyduğum insan olabilme savaşım

Baş eğmediğim kadar yalana yanlışa

Metruk zindanlarda körelse dahi ilhamım

Zanlardan zamlı yalanlardan

Uzak kalmayı başardığım kadar insanım

Kalamasam bile

Cennetim bilin ki saklıdır ta içimde

Görmediğiniz neyse

Görünenden ibaret değildir ne de olsa

Siz yaşadığınız kadar pahalı ve lüks mevkilerinizde…

Ederim nasıl ki görmezden geldiğiniz

Atarımdır iç sesim ve kalbim ve niyetim

Döngünden arda kalan

O tek kırıntı dahi yeter

Meylettiğim aydınlıkta saklı olsa da keder

Esef dolu bir münazara

Gıybetinizden neyse düşen payıma

Gıyabında bu esaretin

Bilin ki ben bir ceset değil ayan beyan

Cesaretim

Baş eğmediğim kadar dünyanın yalanlarına

Baş koyduğum O Ateş ki

Dönmeyeceğim kadar da devam ettiğim aydınlık yoluma…