Belki Bir Visal Hatırasıyla

Belki Bir Visal Hatırasıyla

Kalbimde bir yer var,
kapısı hep aralık,
içine giren çıkmıyor,
sadece çoğalıyor sessizce.

Adın oraya düşüyor bazen,
bir damla gibi,
toprağa değmeden önce havada asılı kalıyor,
sonra usulca sızıyor,
kök salıyor,
ben fark etmeden büyüyor.

Geceleri uyanıyorum,
aynı boşlukla,
aynı soluk yarayla,
ama o yara artık kanamıyor,
sadece hatırlatıyor:
burada biri vardı,
hâlâ var,
hâlâ eksik.

Sözlerim yetmiyor anlatmaya,
bu yüzden susuyorum daha çok,
susarken bile içimde bir ses
senin adını fısıldıyor,
kendi kendine,
kendi kendine yakıyor.

Biliyor musun,
zaman geçiyor sanıyorum bazen,
ama geçmiyor aslında;
sadece etrafındaki her şey soluyor,
Senin durduğun yer hariç.
Orası hâlâ canlı,
hâlâ sıcak,
hâlâ benim.

Ve eğer bir gün
bu göğüs kafesi son kez açılsa,
içinden çıkan tek şey
o eski, silinmemiş iz olur.

Çünkü bazı insanlar
gelip geçmez,
yerleşir.
Ve yerleştiği yer
artık ev olur,
ne kadar acırsa acısın.

Benim evimdesin hâlâ.
Kapıyı kilitlemedim.
Açık bıraktım.
Belki bir gün rüzgârla gelirsin yine,
belki sadece hatırayla.
Ama gelirsin.
Biliyorum.

O yüzden bekliyorum,
yanarak,
susarak,
sevmeye devam ederek.

Geceleri uyanıyorum aynı hicranla,
aynı eski yara ile
ama o yara artık kanamıyor,
sadece çağırıyor:
burada bir dost vardı,
hâlâ var,
hâlâ eksik,

Susarken içimde bir ney sesi
senin adını üflüyor,
kendi kendine,
kendi kendine yakıyor

Beni ateş-i aşkla.

Senin durduğun yer hariç.
Orası hâlâ nur,
hâlâ sıcak,
hâlâ evim,
hâlâ nazargâh-ı ilâhî.

Çünkü bazı sevgiler
gelip geçmez,
fenâ bulur.
Fenâ bulduğu yer
bekâ olur artık,
ne kadar yansa yansın,
ne kadar erise erisin.

Benim gönlümde bekâsın hâlâ.
Kapıyı kilitlemedim.
Aralık bıraktım.
Belki bir seher yeliyle gelirsin yine,
belki bir visal hatırasıyla.
Ama gelirsin.
Biliyorum.

O yüzden bekliyorum,
sonsuz bir ah ile.

Ya Rab, bu aşkı derman eyle bize. Âmin.

Mehmet Aluç

“Fenâ,” tasavvufta en derin ve en incelikli kavramlardan biridir. Sözlük anlamıyla yok olmak, geçici olmak, ölmek, fâni olmak demektir. Tasavvufta ise bu, kulun benliğini, nefsini, kendi fiil ve sıfatlarını Allah'ın varlığında eritip yok etmesi hâlidir. Yani kendi varlığını unutup, sadece Allah'ı görmek, O'nda kaybolmaktır. Bu hâl, salikin (yolcunun) seyr u sülük yolculuğunda ulaştığı zirve makamlardan biridir. Kul, nefsanî arzularından, benlik iddiasından, "ben yaptım, ben oldum" zanından tamamen sıyrılır. Artık gören gözü, işiten kulağı, tutan eli Allah'ın olur – meşhur Kutsi hadiste buyurulduğu gibi: “Ben onu sevince onun gören gözü, tutan eli, yürüyen ayağı olurum.”