Bir gün, hiçbir kapý çarpmadan kapanýr hayatýnda. Ne bir bavul hazýrlanýr ne de ardýna bakýlýr ama içinden bir þey, aðýr aðýr yerinden sökülür. Ýþte o an anlarsýn, veda, yalnýzca gidenin arkasýndan el sallamak deðildir. Ýnsanýn kendi içindeki eþyayý, sesi, yüzü ve umudu sessizce boþaltmasýdýr.

Bazý vedalar baðýrarak deðil, kalbin en kuytu yerinde fýsýldayarak baþlar. Bir mezar taþý gibi insanýn içine dikilir. Ne tam gömülür ne de yerinden sökülür. Ýçinde sürekli açýk kalan bir kapý gibi, rüzgâr aldýkça inler.

Her þeye veda etmek ise, insanýn kendi gölgesini kapýnýn eþiðinde býrakýp içeri yalnýz girmesi gibidir. Bir sabah uyanýrsýn ve odanýn içindeki eþyalar bile senden habersizce eskimiþtir. Masa, sandalye, pencere .. hepsi senden bir adým geriye düþmüþtür.

Önce nesnelere bulaþýr vedalar. Parmak uçlarýn, dokunduðun her þeyden sessizce çekilir, sanki dünya, avucunun içinden kum gibi akmaya baþlamýþtýr.

Sonra seslere veda edersin. Çocukluðunun cümleleri, annenin mutfaktan yükselen çaðrýsý, sokaktan gelen çocuklarýnýn sesler, ve baba diye seslenmeler.. Hepsi birer hatýra kabuðuna dönüþür.

Kulaðýn, artýk geçmiþi duymak için deðil, suskunluðu taþýmak için vardýr. Sesler çekildikçe, içindeki yanký büyür. Ve insan en çok kendi içinde çoðalan sessizliðe þaþýrýr.

Yüzlere veda etmek daha zordur ama. Çünkü her yüz, sende bir iz býrakýr. Bakýþlar, tenine deðmeden de yaralar açar. Birini uðurlarken aslýnda kendi içindeki bir ihtimali topraða verirsin. Sarýlmalar, iki kalp arasýndaki köprünün yýkýlýþýný gizleyen nazik törenlerdir. El sallarken, parmaklarýn deðil, hatýralarýn titrer.

Þehirlere veda etmek, gökyüzünün rengini deðiþtirmektir. Bir þehrin göðü baþka türlü mavi, baþka türlü gri olur. Sokaklar, adýmlarýný tanýr, kaldýrýmlar ayaðýnýn aðýrlýðýný ezberler. Giderken, arkanda sadece bir adres deðil, senden geriye kalan görünmez bir siluet býrakýrsýn. Þehir, seni unutur belki ama sen, onu rüyalarýnda taþýmaya devam edersin.

Zamana veda etmek ise mümkün deðildir  ama insan yine de dener. Takvim yapraklarýný yýrtarken geçmiþi de yýrttýðýný sanýr. Oysa zaman, yýrtýlan yerden sýzar ve baþka bir anýn içine doluverir. Veda, saatlerin akrep ve yelkovanýna deðil,  insanýn kendi aceleciliðine yöneliktir. Gitmek isterken bile kalmaya devam eden bir þey vardýr: süreklilik.

Ýnançlara veda etmek, karanlýk bir odada aynayý kýrmak gibidir. Kendini artýk tanýyamazsýn, yüzün parçalanmýþ yansýmalar halinde çoðalýr. Bir zamanlar tutunduðun cümleler, þimdi elini kesen cam kýrýklarýdýr. Ama kanayan yerden ýþýk sýzar derler, belki de her veda, içeri giren yeni bir ihtimalin kapýsýný aralar.

Kendine veda etmek en aðýrýdýr. Alýþkanlýklarýna, korkularýna, seni sen yapan küçük takýntýlara… Ýnsan bazen kendi adýný bile yabancý bir dilde söylenmiþ gibi duyar. Aynaya baktýðýnda gördüðün kiþi, dünle baðýný koparmýþ bir yolcudur artýk. Kendi içindeki evi boþaltmak, en derin taþýnmadýr.

Her þeye veda etmek, aslýnda yükleri azaltmak deðildir; aksine görünmez bir aðýrlýkla yürümeyi öðrenmektir. Çünkü her terk ediþ, içinde bir parça taþýr. Veda ettiðin þey, bir gölge gibi arkandan gelir, ýþýðýn yönü deðiþtikçe yerini deðiþtirir ama kaybolmaz. Ýnsan, geçmiþini sürükleyen bir göçebedir.

En derin veda ise umuda edilir. Bir sabah, artýk beklememeyi öðrenirsin; kapýnýn çalýnmayacaðýný, telefonun susacaðýný, geri dönülmeyeceðini kabullenirsin. O an, kalbin içinde küçük bir yýldýz söner. Gökyüzü yerinde durur ama senin içindeki evren kararýr. Her þeye veda etmek, biraz da kendi içindeki ýþýðýn azalmasýna razý olmaktýr. Ve insan, karanlýkta yürümeyi öðrendiðinde anlar: En büyük kayýp, gidenler deðil; bir daha asla geri gelmeyecek olan inancýn sýcaklýðýdýr.

Her þeye veda ettiðini sandýðýnda bile, gecenin en ýssýz saatinde bir aný gelip dizlerinin dibine oturur. Onu kovamazsýn, çünkü o, senin bir zamanlar olduðun kiþidir. Ýnsan, geçmiþine yas tutarken aslýnda kendi kaybolmuþ ihtimallerinin ardýndan aðlar.

Veda, bir son deðil, bir biçim deðiþtirmedir. Su nasýl buhar olur, bulut olur, yaðmur olur.  Ýnsan da ayrýlýklarýndan baþka bir hâle geçer. Her þeye veda etmek, her þeyle baþka bir yerde yeniden karþýlaþmanýn ihtimalini kabul etmektir. Çünkü hayat, kapýlarý kapatarak deðil, eþiði aþarak ilerler.

Ve insan en sonunda þunu öðrenir insan  ; Her þeye veda etmek, dünyadan eksilmek deðil; kendi içindeki yankýnýn sonsuza dek sürmesini kabullenmektir .  Bazý ayrýlýklar biter, ama býraktýðý boþluk ömür boyu konuþmaya devam eder . El veda . .