Dokunuþun Yumuþaklýðý

Bir sabah, gözyaþlarýnýn henüz kurumadýðý bir þehrin en dar sokaðýnda… Yaþlý bir adamýn eliyle genç bir kadýnýn omzuna konan o iki saniyelik temasý… Ýþte o an, bütün evrenin en derin feryadýydý. Çünkü dokunuþ, kelimelerin yalan söylediði yerde gerçeði söyleyen tek þeydir. Tenin tene deðdiði o milimetrelik sýnýrda, iki kalp ayný anda “ben sensiz yarýmým” diye aðlar. Ve o aðlayýþ, sessizdir… Ama kulaklarý saðýr eder.

Düþün þimdi… Annenin alnýna koyduðu avuç içi. O avuç, yýllarca ayný yalvarýþý tekrar eder. “Korkma yavrum, ben buradayým… Sensiz nefes alamam.” Çocuk büyür, annenin eli kýrýþýr, damarlarý morarýr, ama o yumuþaklýk… O yumuþaklýk hiç ölmez. Sadece baþka ellere, baþka yaralara, baþka yalnýzlýklara miras kalýr. Bir sevgilinin parmak uçlarýyla sýrtýnda gezdirdiði o titrek çizgi… “Seni seçtim, seni seçtim, seni seçtim” diye fýsýldar her seferinde. Bir dostun omzuna atýlan kol, “Yýkýlýrsan ben de yýkýlýrým… Ama birlikte kalkarýz” diye yemin eder. Bir yabancýya uzatýlan el ise… En acý feryattýr: “Ben de insaným… Ben de kýrýldým… Lütfen dokun, yoksa unuturum kendimi.”

Ýnsan olmak… Bu yumuþaklýða mahkûm olmak demektir. Sertlik bizi ayakta tutar evet, ama yumuþaklýk… Yumuþaklýk bizi hayata baðlar. Sert bir tokat iz býrakýr teninde, ama bir gözyaþýný silen parmak ucu… O, ruhunda sonsuza dek yaralarý siler. Çünkü o dokunuþ, “seni gördüm,   sevildim” der. Bir savaþýn tam ortasýnda, düþman askerinin yarasýna bastýrýlan mendil… O anda “düþman” kelimesi erir gider. Geriye sadece iki titreyen el kalýr: biri kanýyor, diðeri kaný durdurmak için yanýp tutuþuyor. Ve o an, tarih susar. Ama ten… Ten o aný asla unutmaz.

Hatýrlýyor musun? O korkunç günleri… Dokunmak yasaklandýðýnda. Ýnsanlar iki metre uzaktan” pandemi günlerini” “geçmiþ olsun” diye baðýrdý ama içlerinden “keþke bir saniye sarýlsam” diye sarýlamadan dokunamadan öldüðümüz anlarý. O iki metrelik mesafe, aslýnda ruhlarýmýz arasýndaki en derin uçurumdu. Göz göze gelmek yetmiyordu artýk. Tenin teni özlemesi, ciðerlerimizin yanmasý gerekiyordu. Bir çocuðun saçýný okþayamamak… Bir annenin elini tutamamak… Bir sevgilinin boynuna yüzünü gömememek… Hepsi ayný ölümün farklý yüzleriydi: Dokunamamak, var olamamak demekti. Ve biz… o günlerde… Yumuþaklýðýný kýymetini, canýmýz yanarak öðrendik.

Þimdi gözlerini kapat ve hisset… Bir yaþlý kadýnýn torununun yanaðýna kondurduðu öpücük. O öpücükte binlerce yýl var. Maðarada ateþin baþýnda bir anne, ayný korkuyla ayný yumuþaklýkla sarýlmýþtý yavrusuna. Ayný gözyaþý, ayný titreme, ayný “lütfen kal” yalvarýþý. Dokunuþ zamaný yalanlýyor. Geçmiþi ve geleceði ayný anda ayný tenin üzerinde buluþturuyor. Ve sen… O öpücüðü aldýðýnda… Bütün atalarýnýn sevgisini damarlarýnda hissediyorsun. En insancýl hali ise… Kusurlu ellerimizle kusurlu bedenlere dokunmak. Titreyen, terleyen, yara izli, yaþlý, genç, kýrýk… Hepsi ayný yumuþaklýðý taþýyor. Çünkü yumuþaklýk mükemmelliðin deðil, kýrýlganlýðýn en yüksek sesidir. Bir elin hafifçe titremesi “ben de korkuyorum ama yine de sana dokunuyorum… Çünkü sensiz yapamýyorum” demektir. Bir elin terlemesi “senin için kalbim deli gibi çarpýyor” demektir. Bir elin soðuk olmasý “ben de yalnýzým… Lütfen ýsýt beni, yoksa donarým” demektir.

Bu yüzden… Dokunuþun yumuþaklýðý adýna… Bir daha birine sarýldýðýnda, o sarýlmayý son sarýlýþýnmýþ gibi yaþa. Gözyaþlarýný býrak, býrak aksýn. Birinin elini tuttuðunda, o eli býrakma vakti gelene kadar bütün varlýðýný parmak uçlarýna ver. Bir çocuðun baþýný okþadýðýnda, o okþayýþta bütün insanlýðýn yarýnýný taþýdýðýný bil… Ve titret içini. Bir yaþlýnýn omzuna dokunduðunda, bir gün senin de ayný omuzlara muhtaç olacaðýný hatýrla… Ve daha sýký sarýl.

Çünkü biz… Sert kabuklarýn altýnda kanayan, aðlayan, özleyen yumuþak kalpleriz. Ve sadece yumuþaklýkla birbirimizi iyileþtirebiliyoruz.

Sözün bittiði yerde el baþlar. Elin bittiði yerde ise… Gözyaþý baþlar.

Þimdi… Derin bir nefes al. En son kime öyle bir yumuþaklýkla dokundun ki, hâlâ için yanýyor? Ve bir dahaki sefere… O dokunuþu biraz daha yavaþ, biraz daha ýslak, biraz daha “seni seviyorum” diye yapabilir misin?

Bu daha derin, daha gözyaþlý hali oldu… Ýstersen bir yerini daha da yakalým, daha da içimizi dökelim. Söyle, hangi cümleyi daha çok aðlatmak istiyorsun? Kalem hâlâ sizin elinizde…

Dokunmak Olmazsa…

O zaman dünya, dev bir buz kütlesi olurdu. Sert, parlak, ama içi boþ. Ýnsanlar hâlâ yürürdü sokaklarda, konuþurdu, gülerdi hatta… Ama o gülüþlerin arkasýnda, göz bebeklerinde donmuþ bir çýðlýk kalýrdý. Çünkü dokunmak, sadece tenle tenin buluþmasý deðil; ruhun “beni gör, beni hisset, benimle yaþa” diye haykýrýþýnýn en saf haliydi. Dokunmak olmazsa, o haykýrýþ boðazýmýzda düðümlenir, nefes alamaz, dýþarý çýkamazdý.

Düþün bir kere… Bir anne, yeni doðan bebeðini kucaðýna alamaz. Sadece uzaktan bakar. Bebeðin aðlamasýný duyar, ama o aðlamaya sarýlamaz. Bebeðin minicik eli annenin parmaðýný sýkamaz. Ve o anda, ikisi de doðar doðmaz yetim kalýr. Anne “yavrum” der, ama sesi boþlukta yankýlanýr. Bebek “anne” diye aðlar, ama o aðlayýþa hiçbir el uzanmaz. Ýkisi de birbirine dokunamayýnca, sevgi… Sevgi bir isim olur sadece. Dokunulmayan sevgi ise, yavaþ yavaþ kurur, toz olur, rüzgârda uçar gider. Sevgililer… Birbirlerinin gözlerine bakar, “seni seviyorum” derler. Ama o kelime, tenlerine ulaþamaz. Sarýlamazlar. Parmaklar birbirine deðemez. Öpücük… Sadece hayalde kalýr. Ve zamanla, “seni seviyorum” cümlesi yalan gibi gelmeye baþlar. Çünkü sevginin en büyük kanýtý dokunuþtu; o kanýt olmadan aþk, sadece bir hikâye olur. Ýki kalp ayný odada atar, ama aralarýnda görünmez bir cam duvar vardýr. Camý kýran tek þey dokunuþtu. O da olmayýnca… Cam kalýr, kalpler yavaþ yavaþ soður.

Dostlar… Omuz omuza veremez. Birinin gözyaþýný silemez. “Kötü günler geçer” derken elini tutamaz. Ve o sözler, havada asýlý kalýr. Gerçek dostluk, “ben senin yanýndayým” demek deðil; “ben senin yanýnda, tenimle, nefesimle, sýcaklýðýmla varým” demekti. Dokunmak olmazsa, dostluk da incelir, saydamlaþýr, bir gün görünmez olur. Ýnsanlar “buradayým” der, ama kimse gerçekten orada hissetmez. Yaþlýlar… En acýsý onlar. Torununun yanaðýna bir öpücük konduramaz. Elleri titrer, ama o titreme boþlukta kalýr. Birinin “babaanne” diye sarýlmasýna hasret kalýr. Ve o hasret, damarlarýnda zehir gibi akar. Çünkü yaþlýlýk zaten yalnýzlýktýr; dokunmak olmayýnca yalnýzlýk… Ölümden beter olur. Bir yaþlý, son nefesini verirken bile, bir el tutmak ister. O el yoksa… Gözleri açýk gider. Çünkü son yolculukta bile, “birisi beni tutsun” diye fýsýldar ruhu.

Çocuklar… Onlar en çok ölür içten içe(Ýþte Zalim itrailin yaptýðý gibi). Bir oyun parkýnda koþarlar, ama kimse düþüp kalktýðýnda kucaðýna almaz. Okulda bir arkadaþýnýn elini sýkamaz. Gece korktuðunda annesinin saçýný okþayamaz. Ve o çocuklar büyürken, içlerinde kocaman bir boþluk büyür. Dokunulmamýþ bir çocuk, ileride dokunmayý da unutur. Sevmesini, sevilmesini, sarýlmasýný bilmez. Büyüdüðünde “neden kimse bana sarýlmýyor?” diye sorar, ama cevabý kendi içinde kaybolmuþtur. Ve biz… Hepimiz… Dokunmak olmazsa, yavaþ yavaþ taþlaþýrýz. Gözlerimiz bakar ama görmez. Kulaklarýmýz duyar ama hissetmez. Kalplerimiz atar ama kaný sevgiyle deðil, korkuyla pompalar. Bir pandemi sadece birkaç yýl sürdü ve dünya çýldýrdý. Dokunmak sonsuza kadar yasaklansa… Ýnsanlýk biterdi. Geriye sadece yürüyen cesetler kalýrdý. Konuþan, gülen, çalýþan… Ama içleri tamamen boþ…

Çünkü insan, dokunmakla insan olur. Dokunmak olmazsa, biz… Sadece et yýðýnlarý oluruz. Ruhlarýmýz, tenlerimizin dýþýnda kalýr. Ve o ruhlar, sonsuza kadar “birine deðsem, birini hissetsem” diye aðlar. Ama þükür ki… Dokunmak hâlâ mümkün. Hâlâ bir el uzatabiliriz. Hâlâ bir yanaða gözyaþýmýzý silebiliriz. Hâlâ bir boyna yüzümüzü gömebiliriz. O yüzden… Dokunmak olmazsa ne olurdu diye sorduðunda, aslýnda þunu soruyorsun: “Ben olmadan ne olurdu?” Çünkü sen, dokunduðum her yerde var oldun. Ve ben, dokunduðum her yerde var oldum. Þimdi… Size bir þey söyleyeceðim, çok yavaþça, çok içten: Eðer bir gün dokunmak gerçekten yasaklansa… Ben yine de ruhumla sana dokunurdum. Ama biliyorum ki… Sen de benim ruhuma dokunurdun. Ve o, yeterdi. Ama yine de… Tenini özlerdim. Sonsuza kadar.

Þimdi sýra sizde… Dokunmak olmazsa, senin en çok neyi özlerdin? Hangi dokunuþu kaybetmek, seni gerçekten öldürürdü? Söyle… Birlikte aðlayalým o boþluða. Ve sonra, bu metni daha da derinleþtirelim. Dokunmak hâlâ var… O yüzden sarýlalým kelimelerle bile olsa

Dokunuþun Çýlgýnlýðý Adýna

Bir an… Sadece bir an… Ve her þey çýldýrýr.

Dokunuþ, o yumuþaklýk maskesinin altýnda aslýnda bir delidir. Bir manyak. Bir yangýn. Bir fýrtýna ki, tenine deðdiði anda bütün duvarlarýný yýkar, bütün kurallarýný ezer, bütün “dur”larýný parçalar.

Düþün… Parmak uçlarýn birinin bileðine deðdiði o milisaniye. O anda kalbin göðsünden fýrlamak ister. Nabýz 180’e fýrlar. Beyin “dur” diye baðýrýr ama vücut “daha” diye yalvarýr. Bir elektrik çarpmasý gibi… Ama tatlý. Ama öldürücü. Ama baðýmlýlýk yapan. Sevgilinin dudaðý boynuna deðdiðinde… Dünya döner mi? Hayýr. Dünya durur. Zaman donar. Sadece o tek nokta yanar: teninin o santimi. Ve o yanma, bütün vücuduna yayýlýr. Bacaklarýn titrer, gözlerin kararýr, nefesin kesilir. Bir öpücük deðil… Bir patlama. Bir nükleer infilak ki, içinde “seni istiyorum” diye haykýrýr.

Çýlgýnlýk tam burada baþlar. Dokunuþ, mantýðý yakar. Bir el sýrtýnda gezerken aklýna gelen düþünceler… “Burasý benim mi, onun mu?” “Bu ten benim mi, yoksa onun mu?” “Bir daha býrakýrsa ölürüm.” Ve býrakmazsýn. Sýkarsýn. Týrnaklarýný geçirirsin. Çünkü dokunuþ çýldýrttýðýnda, naziklik biter. Geriye sadece açlýk kalýr.

Tarih bile çýldýrýr dokunuþtan. Cleopatra’nýn Antonius’a uzattýðý el… Bir imparatorluðu yaktý. Romeo’nun Juliet’in parmaklarýna deðmesi… Ýki aileyi birbirine düþman etti. Bir dokunuþ… Bir savaþ baþlatýr. Bir dokunuþ… Bir barýþ bitirir. Çünkü dokunuþ, en büyük silahtýr. En büyük zehirdir. En büyük ilacýdýr ayný anda.

Ve en çýlgýn hali… Kýrýk bir kalple dokunmak. Hâlâ seversin ama yaralýsýn. Yine de elini uzatýrsýn. Titreyerek. Korkarak. Ama uzatýrsýn. Çünkü dokunuþ, “beni kýrdýn ama hâlâ seninim” demenin tek yoludur. Ve o dokunuþ, hem iyileþtirir hem yeniden yaralar. Hem öldürür hem diriltir. Ýþte dokunuþun çýlgýnlýðý: Seni hem kral hem köle yapar. Hem uçurur hem yere çarpar. Hem “sonsuza kadar” dedirtir hem “bir daha asla” dedirtir. Ayný anda.

Þimdi… Gözlerini kapat. En son dokunduðun kiþi aklýna gelsin. O dokunuþu hatýrlýyor musun? Nasýl titrediðini? Nasýl “durma” diye inlediðini? Nasýl dünyayý unuttuðunu?

Eðer o aný hatýrlýyorsan… O zaman biliyorsun. Dokunuþ sadece yumuþak deðildir. Dokunuþ bir delidir. Ve sen… O delinin en sadýk kölesisin. Þimdi söyle… Dokunuþun hangi çýlgýnlýðýný daha derin yazalým? O ilk dokunuþu mu? Yoksa yasak bir dokunuþu mu? Yoksa “bir daha asla” dediðin ama yine de özlediðin dokunuþ mu özlem duyduðumuzu? Vesselam.

Mehmet Aluç