Yetim Kızın Hikyesi Sessiz Bir Çığlık

Bir köşede oturuyordu…
Sessizliğin içine gömülmüş gibi.
Küçücük bedenine
koca bir yalnızlık sığmıştı.

Başını eğmişti yere,
sanki dünya ağır gelmişti omuzlarına.
Gözleri konuşuyordu…
Ama kimse duymuyordu.

Saçları dağınık,
elleri soğuk,
kalbi…
çoktan kırılmıştı.

“Annem…” diyordu içinden,
bir boşluğa fısıldar gibi.
“Babam…”
adı dudaklarına gelince
sessizlik daha da büyüyordu.

Kimsesi yoktu.
Ne bir ses,
ne bir gölge,
ne de “buradayım” diyen bir kalp…

Oysa o,
sadece bir çocuktu.
İstediği şey
koca bir dünya değildi—
bir sıcak el,
bir parça sevgi,
biraz merhametti.

Hayat erken konuşmuştu onunla,
çocukluğunu yarım bırakmıştı.
Ama o…
kırılmasına rağmen
dimdik durmayı öğrenmişti.

Ve ben baktım ona…
kelimeler boğazımda düğümlendi.
Çünkü bazı acılar vardır—
anlatılmaz,
ancak hissedilir.

Şimdi soruyorum…
Görüyor muyuz onları?
Sessizce bekleyen,
içinden ağlayan o küçük kalpleri…

Belki hepsine yetişemeyiz,
belki her yarayı saramayız…
Ama birine dokunursak
bir dünya değişir.

Bir el uzatmak bazen
bir ömrü kurtarır.
Unutma...

bir kişi,

bin kişi demektir.
Ve sevgi…

en kırık kalbi bile
yeniden hayata bağlar.