Yazýn baþýndaydýk, takvimler Haziran’ý gösteriyordu. Okullarýn kapanmasýna iki haftadan az bir zaman kalmýþtý. Bir okul yýlý daha bitiyordu. Ama gelin, bunu bir de bana sorun. Sabahlarý çocuklar uykunun sýcak kollarýndan kopmamak için direnirken, ben her gün onlarý rüyalarýndan çekip alan bir oyunbozan gibi hissediyordum kendimi. Odalarý arasýnda defalarca gidip geliyor, sabrýmý ve sesimi ayný anda tüketiyordum.

  Nihayet iki oðlumla birlikte evden çýkabilmiþtik. Onlarý okula býrakacak, ardýndan iþime geçecektim.

  Araba garajda deðil, bahçedeydi. Yine de garaja indik; kapýyý açmak için kumandaya bastým. Kapý aðýr aðýr yukarý kalkarken, sol köþede, bir metreyi bulan siyah ince hortum gibi  bir þeyin hafifçe sallandýðýný fark ettim.

-Yýlan!  diye baðýrdý çocuklar.

-Yok artýk, dedim, ama içimde ince bir þüphe kýpýrdanmýþtý bile. Bir anlýk tereddüdün ardýndan hýzla geri çekildik. Evet,  gerçekten de bir yýlandý. Kapýyý kapatýp arabaya doðru koþtuk.

  Ýlk þaþkýnlýðý atlatmýþtýk ama itiraf etmeliyim ki en çok ben korkmuþtum. Nereden gelmiþ olabileceðini düþünürken gözüm yolun karþýsýndaki büyük site inþaatýna takýldý. Hafriyat çalýþmalarý sürüyordu. Belki yuvasý bozulan bir yýlandý. Belki de yalnýz deðildi.

Sebebin o an bir önemi yoktu. Hemen site görevlisini aradým:

-Bizim garajda yýlan gördük. Ýçerideki  kapý kilitli deðil, rica etsem ilgilenir misiniz?

Zekai Bey, hiç tereddüt etmeden, sakin bir sesle:

-Ben hallederim, dedi.

Telefonu kapattýktan sonra çocuklara dönüp:
-Bakýn, hiç korkmadý.. Zekai Beyin tavrý , köy hayatýnýn insana kattýðý o doðal cesareti hatýrlatýyordu. Demek ki daha önce de yýlanla karþýlaþmýþ. Belki de adam köyde büyümüþtür. Aslýnda herkes biraz köyde yaþamalý. Gerçek kahramanlar oralardan çýkar, diye de ekledim.

Ali hemen atýldý:
-Anne, ne kadar abarttýn! O zaman Örümcek Adamda  köyde büyümüþtür.

Gülümseyerek, olabilir, dedim.

Artýk Zekai Bey’in yýlaný bulacaðýndan emindim.

Gün benim için uzadýkça uzadý. Saatler geçmek bilmedi. Öðleden sonra üç gibi dayanamadým, tekrar aradým:

-Zekai bey, yýlaný bulabildiniz mi?

Adam sakin bir ses tonuyla:

-Tabii buldum. Bir sopaya sarýp uzak bir yere býraktým. Bir yuva bulur, gider, dedi.

Ýçime bir rahatlama gelmiþti. Üstelik onu öldürmemiþti. Bu incelik, bu merhamet alkýþlanacak cinstendi.  Birkaç kez teþekkür ettim.

Sonra devam etti:
-Ana yol üzerinde en az iki metre uzunluðunda bir yýlanýn arabalar tarafýndan ezildiðini gördüm. Her nedense  bu mahallede çok yýlan var.

-Ýnþallah doða kendi dengesini bulur, diyebildim.

Akþam çocuklarý sýký sýký uyardým. Pencereleri dikkatle açýn ve oda havalandýrmasý bitince hemen kapatýn. Bir süre böyle devam edelim.

  Sonra onlara rahmetli babamýn yýlanla ilgili anýsýný anlattým. Babam çocukken bahçede süt içtiði sýrada bir yýlan görmüþ. Hiç düþünmeden yýlaný baþýndan  yakalayýp elindeki kaþýkla vurmaya baþlamýþ. Bu durumu gören ablasý ise korkudan oracýkta bayýlmýþ. Babam bu olayý hep gülerek anlatýrdý. Arkasýndan da  “Ne korkusuz çocuktum” derdi. Oysa bu durum, korkunun henüz tam öðrenilmediði çocukluk yýllarýnýn verdiði o saf cesaretten kaynaklanýyordu.

Çocuklar gülümsedi. Mehmet yýlan ýsýrýðý ile ilgili nette þunlarý buldum;

-Hindistan’da her yýl zehirli yýlan ýsýrýklarýndan kaynaklanan yaklaþýk 50.000 ölüm vakasý yaþanmaktadýr.

   Yýlan zehirlenmeleri, özellikle Engerek türlerinin ýsýrýklarý sonrasý geliþen ciddi týbbi acil durumlardýr. Bu zehirler, ýsýrýlan bölgede doku hasarýna yol açarak doku ölümü oluþturabilir. Ýlerleyen vakalarda þiddetli þiþlik ve basýnç artýþý nedeniyle kompartman sendromu geliþebilir. Ayrýca açýk yaralar üzerinden oluþan ikincil enfeksiyonlar, durumu daha da aðýrlaþtýrarak tedavi edilmezse uzuv kaybýna (ampütasyon) kadar gidebileceðini okudu.

On gün sonra;

Sitenin WhatsApp grubuna bir fotoðraf düþtü. Zekai Bey’in bulunduðu blokta, ikinci katta çekilmiþti. Fotoðrafta, daha önce gördüðümüz o yýlanýn cansýz bedeni vardý.

Ýçim bir garip oldu. Hemen Zekai Bey’i aradým:

-Yýlaný uzaða býrakmamýþ mýydýnýz? Yoksa siteyi yýlanlar mý sardý?

Kýsa bir sessizlikten sonra:
-Hayýr dedi. O gün size öyle söyledim. Siz ve çocuklar korkmayýn diye.. Benim de ayný yaþlarda çocuklarým olduðundan, korkup etkilenmelerini istemedim.

Ne diyeceðimi bilemedim.

Belki doðru olan gerçeði söylemekti… Ama o, çocuklarý tedirgin etmek istememiþti. Konu orada kapandý.

  Bu olayýn sonunda kimse zarar görmese de; Ýnsan birinin yalanýna birkaç kez þahit olduðunda ondan uzaklaþýr. Çünkü yalan, güvenin en açýk düþmanýdýr.