Hayatýn baþýnda, neredeyse hepimiz için benzer bir hayal sýralamasý vardýr: Güzel bir ev, saðlam bir iþ, konforlu bir araba, belki mutlu bir evlilik ve zamanla çocuklar. Bu listeyi hepimiz bir yerlerden duymuþuzdur, kimimiz ona göre yaþam kurar, kimimizse onun aðýrlýðýný taþýr. Toplum, bize bu isteklerin peþinden gitmenin doðru hayat olduðunu öðretmiþtir. Oysa bu hedefler, mutluluðun garantisi midir?

   Hayatta ele geçirdiklerimizle mutluluk arasýnda her zaman doðrudan bir iliþki yoktur. Dönüp geriye baktýðýmýzda, daha az þeye sahip olup mutlu olan insanlar olduðu gibi her þeye sahip olup mutsuzluk içinde yüzenler de vardýr.

   Belki bir gün, o büyük tutkularla elde ettiðimiz þeylere bakarýz da, þöyle deriz kendi kendimize: ‘Bunlar için hayatýmdan ne çok þey çalmýþým..’ Çünkü insanýn asýl arzusu sadece bu dünyaya ait þeyler deðildir. Her zaman içimizde sonsuzluk isteði yatar.

-Ben neyin peþindeydim? Asýl olaný unuturken neleri dert etmiþim?

   Evet insanlar sýnýrlý hayatlarýný sýnýrsýz gibi yaþarlarken dünyanýn sona yaklaþtýðýný unutmuþlardý.

   Gökyüzü sürekli duman üretiyordu.  Tüm insanlýk þaþkýndý, böylesi bir tabiat olayý daha önce hiç  yaþanmamýþtý !

  Yoksa dünyayý uzaylýlar iþgale mi gelmiþti? Tüm insanlýðý yok edip, istedikleri madenleri alýp gidecekler miydi? Tabi ki hayýr;

Kýyametin büyük alametlerinden ilki çýkmýþtý. Duman.

Yüce Allah’ýn Duhan süresinde buyurmaktadýr;

10-11 Göðün bütün insanlarý kuþatan belirgin bir dumana bürüneceði günü bekle. Bu acý veren bir azaptýr.

   Gökyüzü sürekli duman üretiyordu.  Hz. Ali(r.a.) o gün yeryüzü ocak yanmýþ fakat bacasý olmayan bir eve benzediðini söylemiþtir.

Huzeyfe Ýbnü'l-Yeman'dan rivayet olunduðuna göre Resulullah (asm) buyurmuþtur ki:

"Alametlerin ilki Duhan ve Meryem oðlu Ýsâ'nýn inmesi, Aden'in derinliklerinden çýkacak olan bir ateþtir ki insanlarý mahþere sevk edecektir." Huzeyfe: "Ya Resulullah o duhan nedir?" demiþ, Resulullah, "O semanýn açýk bir duman ile geleceði günü ki insanlarý saracaktýr." (Duhan,44/10,11) diye okuyup buyurmuþtur ki, 

"Doðu ile batý arasýný dolduracak, kýrk gün kýrk gece duracak, mümin nezle gibi olacak, kâfire sarhoþ gibi burnundan kulaðýndan girip aþaðýsýndan çýkacak."

Duhan süresi 12-15 ayetler;

12“Rabbimiz, üzerimizden azabý kaldýr, bizler artýk inanmaktayýz” (diyecekler).

13-14 Kendilerine apaçýk bir elçi geldiði, sonra ondan yüz çevirerek, “Bu, kendisine bazý þeyler öðretilmiþ bir deli!” dedikleri halde onlar mý bundan ibret alýp akýllarýný baþlarýna toplayacaklar!

15 Biz azabý biraz hafifleteceðiz, kuþkusuz siz de hemen eski halinize döneceksiniz.

   Duman tamamen yeryüzünü kaplamýþ, insanlar piþmanlýktan baþlarýný secdeden kaldýramýyordu. Rabbim biz aciziz, bize merhamet et, istediðin gibi kul olmamýza yardým et diye yalvarýyorlardý.

   Kýrk gün boyunca gökyüzünü örten duman, sadece havayý deðil, insanlarýn vicdanlarýný da boðmuþtu. Ancak bu fark ediþ, iyileþtirici deðil, acý verici bir türdü. Çünkü artýk eyleme geçmek için zaman kalmamýþtýr. Ýnsan, kendi eliyle ertelediði hakikatin altýnda ezilir.

   Ýnsan, çoðu zaman felaket gelmeden hakikati görmek istemez. Ama duman bastýðýnda, artýk hiçbir þey eskisi gibi deðildir. Bu nedenle piþmanlýk, aslýnda bir çaðrýdýr;Henüz geç deðilken uyan!   Kur’an, özellikle hesap günü geldiðinde insanlarýn en çok kullanacaðý kelimenin “Keþke...” olduðunu bildirir.

Ama insanýn en aðýr yükü þudur:

Gerçeði en net gördüðü anýn, artýk hiçbir þeyi deðiþtiremediði an olmasýdýr.