'Bir fenomen haberi sonrasý yazdýðým hikaye'

  Ebru, sabah uyandýðýnda panjuru açmak yerine ilk iþ olarak telefonunun ekranýný açtý. Ekraný kaydýrdý, kaydýrdý ve  Algoritma bugün beni seçmedi  dedi. Ardýndan, daha iyisini yapabilirim, bugün baþka bir gün diye kendi kendine telkin etti. Yeni çýkan trend pop parçalarý eþliðinde dans ediyor Tik Tokta kendi gibi düþünen kitlenin ilgisini çekmeye çalýþýyordu. Kamera karþýsýnda hareketleri net, yüzü canlýydý ama kayýt durduðunda o canlýlýk bir anda sönüyordu. O anlarda, odanýn sessizliði ona kendini fazlasýyla hatýrlatýyordu.

 On sekiz yaþýnda olan Ebru, ortaokuldan sonra eðitimine devam etmemiþ ve yarý zamanlý  olarak bir süpermarkette çalýþýyordu. Annesini küçük yaþta kaybetmesi, eve gelen üvey anne ile sorunlar yüzünden evden ayrýlmýþ küçük bir dairede tek baþýna yaþýyordu. Yaþadýðý ortamdan kurtulmayý, kendisini anlayacak yeni insanlarla tanýþmayý, sevgi dolu, refah içinde bir gelecek kurmayý  hayal ediyordu. Ama bazen o hayaller bile ona ait deðilmiþ gibi geliyordu.

  Kendi formatýnda diðer fenomenlerin sayfalarýný incelediðinde, hepsinin ortak bir özelliði olduðunu fark etti. Önce fenomenler kendi bedenlerini  öne çýkarýyor ardýndan takipçilerini o dünyaya çekiyorlardý.  

  Yayýnladýðý videolar planladýðý hýzda beðeni ve takipçi toplamasa da zamanla hatýrý sayýlýr bir kitleye yaklaþýyordu. Güzelliði ve fiziðinin düzgünlüðü izlenebilir olmasýnýn önünü açýyordu. Takipçileri  daha çok yorumlarla onunla konuþmaya çalýþan kendi yaþ grubundaki gençlerden oluþuyordu. Her yorum, içindeki boþluða atýlan küçük bir taþ gibiydi, anlýk bir doluluk hissi yaþatýyor ama kýsa süre sonra yine ayný boþluk geri geliyordu.

 Ekraný kapatýp takipçiler daðýldýðýnda, onun yalnýzlýðýný paylaþan olmuyordu. Bir süre sonra bazý ikinci sýnýf gece kulüplerinden onu sahnede performans sergilemeye davet edenler olmuþtu. Ebru, gelen bu teklifleri deðerlendirdi ama sahnede dans etmek yerine kanalýnda mekanlarý tanýtmak üzere anlaþmayý tercih etti. Baþlarda eðlence mekanlarýnýn tanýtýmýný yaparken gençliðin verdiði heyecanla   kýsa süre içinde bu mekanlarýn  enerjisine kendisini kaptýrdý.

 Iþýklarýn, müziðin ve kalabalýðýn büyüsü yetmezmiþ gibi, bu mekanlardan birinde tanýþtýðý Bora ile arkadaþlýðý ilerledi. Bora’nýn lüks aracý ve bol para harcamasý ona gösterdiði ilgi baþýný döndürmüþtü. Ne dese kayýtsýz þartsýz yapmaya baþlamýþtý. Ýçindeki sorgulayan ses zamanla kýsýlmaya baþladý. Çünkü sorgulamak, tekrar yalnýz kalma ihtimalini hatýrlatýyordu. Bora’nýn yanýnda kendini ilk kez eksiksiz gibi hissediyordu. Sanki biri onu seçmiþ, gerçekten fark etmiþti. Bora aracýlýðýyla madde kullanýmýyla da  tanýþtý. Ýlk baþta bunun sadece bir deneyim olduðunu, istediði zaman býrakacaðýný  düþündü. Aslýnda hissetmek istemediði her þeyi susturmanýn bir yolu gibi gelmiþti. Belki de ilk kez, hiçbir þey düþünmeden var olabildiðini hissetti.

 Maddeyi damardan kullanmaya baþladýðýnda, bunun ne anlama geldiðini tam olarak bilmiyordu.

   Ýlk günlerde kolunda sadece küçük morluklar ve önemsenmeyecek hafif aðrýlar vardý. Zaman ilerledikçe doz arttý, damar bulmak zorlaþtý. Ayný yere defalarca iðne yapmaya baþladý. Kolu artýk sadece bir uzuv deðil, baðýmlýlýðýnýn bir parçasý, bir aracý haline gelmiþti. Bir sabah, kolundaki dayanýlmaz bir aðrýyla uyandý. Bu kez görmezden gelemedi. Panikle hastaneye gitti.

   Hastanede gerçek ortaya çýktý. Kolundaki enfeksiyon çok ilerlemiþti ve doktorlar, dokunun artýk yaþamadýðýný söylediler. Bunun adý kangrendi. Ebru için en aðýr an doktorun kolunu kurtaramýyoruz cümlesi oldu. O an içinde her þey çöktü. Geçmiþi, yaptýðý hatalar, kendine verdiði sözler bir bir gözünün önünden geçti. Hayatýný nasýl bu noktaya getirdiðini düþündü. Ýçinden sessizce yok olmayý diledi.

Bora’yý aradý. Aðlayarak durumunu anlattý. Sesinin titremesi, kelimelerinin yarým kalmasý bile yaþadýðý yýkýmý anlatmaya yetiyordu. Ama Bora gelmedi.

Ne ameliyattan önce…Ne de ameliyattan sonra

   Bir ay zorlu hastane günleri sonrasý taburcu oldu. Kendisini çoktan unutmuþ babasýný bu süre zarfýnda hiç aramamýþtý. Artýk kimseyi aramayý düþünmüyordu. Onu kimse böyle görmemeliydi.

  Ebru, baðýmlýlýk ve hayallerin yýkýmýný iliklerine kadar hissederek yaþýyordu. Hayallerinin gerçekleþmeden önce kendisini yok ettiðini, tek kolla ilk iþi kasiyerliðe bile dönüþünün zor olacaðýný biliyordu. Aylardan Kasýmdý. Üzerinde diðer kolunun görünmediði lacivert renginde panço giymiþti. Akþamýn karanlýðýna kadar rüzgarlý sokaklarda dolaþtý ve Haliç köprüsüne geldi. Aslýnda geçmiþteki Ebru o ameliyat masasýndan hiç kalkmamalýydý dedi ve kendini Marmara denizinin koyu, derin ýssýz sularýna býraktý.