Küf Kokusu

Dünya dar geliyor, ölçüleri dar, 

Kalıpları soğuk, mizanları hep ziyan .

Görünenin ötesine kör bakıyor tüm gözler, 

Eyleme dökülmeyen her şey, içimde bir köz. 

Sığmıyorum bu küf kokan pazarın kefesine, 

Yorulmam koşmaktan değil, varamamaktan.

Şu fani aynalara yansıyan suretimi toplayacak, 

Beni, benim bile bilmediğim yönlerimle tanıyacak... 

Öyle biri olsa...

Yapıp ettiklerimle değil , 

yapmak istediklerimle alsa boyumun ölçüsünü. 

Bitirdiğim işlere bakarak değil; 

içimde büyüttüğüm hayallerimle takdir etse beni. 

Elimden gelenleri değil sadece; 

kalbimden geçenleri tartsa şefkatinin terazisinde. 

Beni benden iyi bilen biri olsa.

Herkes ceketimin kumaşına, cebimin doluluğuna bakıyor. 

Kimse bu gömleğin altında çarpan yorgun yüreği, 

Menziline varamadan yolda kırılan duygularımı görmüyor. 

Görünenin gürültüsünden, 

görünmeyenin sessizliğine sığınmak istiyorum. 

Beni sadece "yaptıklarımla" yargılayan 

bu sağır kalabalıktan kaçıp, 

sustuklarımı duyacak bir merhamete muhtacım...

Hâlimi arz etmeden, ahvâlimi bilen birine

Bir mürşidin nefesi değse ruhuma...

Yapamasam da, yapmak isteyişimle yapmış saysa iyiliği. 

Düşünüp tasarladığım kötülükten vazgeçtiğim için, 

kimsenin döndüğümün farkına bile varmadığı 

kötülükten döndüm diye, 

sessizliği bozsa, 

omuzlarıma dokunsa

gözümün içine bakıp "aferin!" dese. 

Zaferini ilan etse şehrimin meydanlarında . 

Fetihler için yeni şehirler bağışlasa bana. 

Yuttuğum kötü sözlerim için teşekkür etse. 

Saçlarını okşamak isteyip de okşayamadığım 

yetimlerin saçları sayısınca ödüllendirse beni. 

İmdadına yetişemedim her mazlumun 

her 'Ah!'ı için yandığım 

"Ah!"larca teselli etse beni.

Yıkılan hayallerimin enkazından sessizce kalkarken 

tutsa ellerimden 

O, dizlerimdeki o görünmez yaraları öpse, 

"Yoruldun ama dönmedin ya, o yeter" dese...

Gönlümün yetimliğine el uzatan biri olsa...

Hiç olmazsa uykumu böldüm diye yoksullar için, 

komşusu açken deliksiz uyuyanlardan, 

mazlumlar ağlarken hoyratça gülenlerden 

ayrı bir yere koysa beni...

Ettiklerimle değil, edemediklerimle de değil; 

etmek istediklerimle, 

edemedim diye kendimi paraladıklarımla 

kıymet biçse bana.

Sessiz direnişlerimi fark eden biri olsa .

Hapsetmese beni cılız bedenime

Elimin eriştiği yerin sığlığında değil, 

hayallerimin göğüne saldığım uçurtmaların

ufkunda görse beni. 

Bakışının ayinesinde et kemikten gövdemi değil; 

dünyaları avucunda eritmeye kararlı 

ruhumun suretini konuk etse... 

Bitirdiğim işlerin daracık hacmine sığıştırmasa varlığımı...

Muhtacım sevgisine öyle birinin.

Suretimi değil, sîretimi okuyan olsa 

İdeallerimi kocaman ve mavi bir gökyüzü gibi 

sergilese bakışlarında... 

Özlemlerimin her birini, 

çiçek çiçek gerçekleşmiş, 

tohumlarca filizlenmiş, doyasıya meyvelenmiş 

bir bahar sıcaklığında tutsa elinde... 

arzu ettiğim, umduğum, yoluna düştüğüm, 

uğrunda çabaladığım ideallerime göre belirlese.

Kifayetsiz kalan gücüme bakıp hüküm verenler; 

içimdeki o devasa dalgaların, 

kıyılarıma vuramadan 

nasıl geri çekildiğini nerden bilsinler?

Kalbimde güneşleri taşıyorken, 

elimdeki titrek muma göre kıymetlenirsem 

yazık değil mi bana? 

Kalbinde olsun sönük bir mum aydınlığını taşıyamayanlarla, 

sırf elimde de mum yok diye 

aynı kefeye konulmuşsam ben, 

kalbimin karnesini göstereceğim büyüğüm nerede?

Beni değerli kılan 

sadece elimle kazandıklarım ve biriktirdiklerimse, 

azlar-çoklar arasında gidip gelen, 

var-yok arası çaresizce çırpınan 

varlığın kuyusuna itilmiş bir biçareyim. 

Elindekinin azalmasıyla mahzun olan, 

çoğalttıklarının ise azalmasından korkarak yaşayan 

sığ bir zengin olsam ne fayda? 

Hayatımın anlamı, aldığım sonuçlara bağlı olacaksa, 

başarılarım ele geçirdiklerimle ölçülecekse, 

elden çıkmış dün 

ve geleceği kuşkulu bir yarın arasına sıkışmış 

bir sefilim ben. 

Varlarıyla şımaran, yoklarıyla rezil olan, 

varlarının daha da var olması için dilenen, 

eksilenleri yüzünden daha da ezilen 

sığ bir varlıkla ne ederim ki? 

Gövdemi özne etmişsem kendime, 

yırtılabilir ve kırılabilir bir zeminde yalpalayarak yürüyen, 

sonunda toprakta çürümeye mahkûm tedirginim ben. 

Kalpsizlerin zalimce biriktirdikleri yanında küçük kalacaksam, 

taşıdığım kalbin zenginliğini hangi aynada göreceğim? 

Gözleri eşyanın kör ufuklarına hapsedilmiş ruhsuzların

göz kamaştırıcı servetlerin gölgesinde aşağılanacaksam, 

hayallerimin yüceliğine, 

umutlarımın sınırsızlığına 

kimin nazarında değer arayacağım?

Müslümansam eğer...

İçimin de içini 

Rabbimin nazarına gizli saklısız sunuyorsam, 

Rabbime göründüğümü görerek var olanlardansam, 

değerimin Rablerinin katında ölçüldüğüne 

inananlarla berabersem...

Gövdemden çıkan eylemleriyle değil; 

taş, kâğıt ve metalden inşa edilen başarılarımla değil; 

ruhum üzerinde yükselen, 

kalbimle inşa ettiğim niyetlerim üzerinden 

değer kazanmalıyım

Biriktirdiklerim azaldı diye üzülmem, 

azalacak diye korkmam.

Para pula göre, metale betona göre eksilip artmam. 

Kıymetimi O’ndan bilirim. 

Dünyanın hiçbir terazisinde ağır gelmek için 

biriktirmeye tenezzül etmem. 

Dünyanın terazilerinde hafif kaldım diye 

hayıflanmam. 

Sadece kalbimi ve ruhumu özne yaparak, 

huzurunda kıyam ettiğimden alırım ben kıymetimi. 

Ayarımı O bilir, O verir. 

O'nun nazarında hep tedavülde kalırım. 

O'nun yakınlığında ararım geçerliliğimi? 

Eylemlerim üzerinden değil, 

niyetlerim üzerinden tartar O beni. 

Tüm 'keşke'lerimi 

'iyi ki'ye dönüştürecek  O  yeter bana .

Eksiklerimle geldim, "edemedim" diye yandıklarımla, 

Elimde kalan tek sermayem; o anlamsız niyetimle. 

O beni "isteyişimden" tanır, "yanışımdan" bilir. 

O, kırık kalplerin tek ev sahibi, 

Ve niyetlerin en adil şahidi.

Sükûtumdan tanır beni

Şimdi bütün yargıları, 

o "başarı" putlarını kapının önünde bırakıyorum. 

Beni sadece O bilsin, O tartsın. 

O’nun bakışında "olmuş" sayılmak için, 

"olmamış" dediği her şeyden vazgeçiyorum. 

O niyetimi biliyorsa, 

Varsın bütün dünya beni yanlış anlasın

Yaptıklarımdan ötesini gören 

O’ yeter bana

redfer