Beyaz Karanfil

Devrildi dizeler, sayfa mateme büründü,

Nice âşık, nice pîr, kırık dil sana düştü.

Kurusa da solmayan o beyaz karanfilden,

Ruhumun zindanından bin şerh sana düştü.

Şimşekler bir an sarsıp uyandırdı düşümden,

Pervane küle döndü, kızıl lav sana düştü.

Geceye teyellenmiş tekinsiz kâbuslardan,

En sapa yollardan adımım sana düştü.

Yağmurun unuttuğu kuytuda beklemek bu,

Zamanın arkasında saklanıp kalmaktır bu.

Dünün bağrında saklı eski resimler boyu,

Çehremizi unutan âşıklar yürür şimdi.

Gecenin uyuttuğu o ince rüzgâr sesi,

Dokunur yarım kalmış sükûtun perdesine.

Sabahın kıyısında bir şehir birden sustu,

Yalnız ve kimsesiz kaldı bir çocuk gibi.

Bir kapı gıcırdasa, bir yaprak kımıldasa,

Çekip götürür mazi o eski çıkmazlara.

Kırık fenerler yakar caddenin tenhasını,

Işığı söndürülmüş o sokak ortasında.

Aynalardan süzülür siminde bıraktığın iz,

Gözlerimde birikir faili meçhul hüzün.

Zamanın çarklarında ufalanırken nefes,

Sararan takvimlerden dökülür yaprak tek tek.

Kıyıda unutulmuş o yalnız çakıl taşları,

Fısıldar karanlığa en derin şarkıları.

Bir fırtına koptu ki savruldu sayfalarım,

Kelimeler kayboldu saat aralarında.

Ne iz kaldı dünden, ne sığınacak merhaba,

Akıp giden nehrin o durgun yüzeyinde.

Uzanıp karanlığa devrilen gölgesiyle,

Yaşlanmış adamın kimsesiz yalnızlığı.

Bitsin artık bu melal, sussun şarkı nağmesi,

Söylenecek ne varsa söylendi ve bitti.

Toprağa düşen tohum belki filizlenir de,

Bize düşen sessizce çekilip, gitmektir.

redfer