Veya papatya çiçeğinin sarısı

Seni düşünmek,

eski bir kentin dar sokaklarında

hiç bilmediğim bir adresi aramak gibi...

Yorgunum,

ama vazgeçmiyorum.

Aramızda engeller var.

Yollar, geçit vermez dağlar var.

Oysa ben ne zaman gözlerimi yumsam,

hâlâ o bıraktığın Eylül akşamındayım;

ellerim cebimde,

Aklımda sen.

Hasret dediğin,

sabahı gelmeyen bir gecenin tam ortasında

sessizce adını sayıklamakmış.

Mevsimler değişiyor,

kuşlar göçüyor,

bende kalan tek zaman,

senin gittiğin dakikada takılı.

Duvarlara çarpan yankım değil sadece;

masadaki yarım kalmış çay,

önerdiğin kitabın tozlu kapağı,

ve aynada yüzüme bakarken bile

seni görme çabammış 

Vuslat mı?

O, belki bir gün ansızın kapı çalınca

rüzgârın içeriye senin kokunu taşımasıdır.

Belki de hiç gelmeyecek bir baharın

veya papatya çiçeğinin sarısı...

Saçlarına taktığım 

Ayrılırken unuturum sanmıştım;

oysa şimdi her şey biraz sen,

her yer biraz noksan

En çok seni düşlemek.

Bazen bir şarkı çalıyor ansızın,

uzak bir balkonda

ya da yakın bir pencerede;

o an ellerim titriyor,

sanki sesin o notaların arasına gizlenmiş.

Seni unutmaktan korkuyorum,

yüzünün güzelliğini zamanın silmesinden 

Zihnimin aynasından.

Birçok şiir yazıyorum sana dair,

en çok seni saklıyorum sayfalarda.

Şimdi kendi sessizliğimle baş başayım

ve bu gece.

Ayrılık bir ceza değilmiş meğer,

belki de seni bende yaşatmanın tek yoluymuş.

Tekrar tekrar.

Biliyorum; vedalar sadece yaşanır,

sızlar ve derinleşir.

Özlem denilen şey senin adın,

belki de hiç bitmeyecek bu yolun ta kendisi.

Gittiğin yerde mutlu ol diyemem,

çünkü bende kalan sen,

hiç eskimeyecek.

Belki bir gün,

hiç hesapta olmayan bir tevafukla

gözlerimiz birbirine değer yine.

Yine o eski şehrin tenha bir sokağında.

O gün konuşmaya gerek kalmaz belki,

zira bunca yılın hasreti,

Mevcut olan bütün kelimelerden daha manalı.

Sarılıp kucaklaşırız doyasıya 

O vakte kadar

ben bu unutulmaz mevsimin 

nöbetçisi kalacağım;

içimde sen,

içimde saklı 

ve susturduğum kelimeler.

redfer