Akmeşe Yollarında Bir Ermeni Meselesi Hikayesi 3 Bölüm

AKMEŞE YOLLARINDA / BİR  ERMENİ  MESELESİ HİKAYESİ -3. BÖLÜM-

Yıl  1989

Aylardan  Eylül.

Bindiğim minibüsün camına kafamı dayamış,  bir taraftan bu yemyeşil  doğayı seyrederken  bir taraftan da  güzel  bir  İzmit ( Kocaeli )  Türküsü  dinliyorum.

Bizim  evin  yanına
Perde ördüm  camına
Eğer beni  sevmezsen
Güzel  yârim  yürü
Yazık  senin şanına
Sevdiğim  yürü
AKMEŞE Yollarında  sevdiğim yürü.

*****
Evet,  ben de aynen  türküdeki  gibi  Akmeşe  yollarında  yürüyecektim. Ama  asıl işim  yürümek  değildi  elbette.

Hem  bir  dakika  yahu;  Akmeşe  de  neresiydi  ve  benim  ne  işim  vardı  Akmeşe’de? 

Yaklaşın  anlatayım.

******

1989’da  Tayinim  Batman  Lisesinden  Kocaeli  Anadolu  Lisesine  çıkmıştı. Batman’daki  bir  dostumuz  da ‘’  Benim  Yarımca’da  bir  evim  var,  boş.  Orayı tutabilirsiniz. Senin  okula yakın ’’  deyince biz  görmeden  bu  evi tuttuk,  sonra  oraya taşındık  ve  nihayet  ben Kocaeli  Anadolu  Lisesine  gittim  göreve  başlamak  için.

Gitmesine  gittim  ama  al sana şok: Okulun Müdürü ‘’  Hocam,  Milli  Eğitim  Müdürlüğü  seni  Akmeşe  Yatılı  İlköğretim Bölge Okuluna  geçici  görevle görevlendirdi. ‘’ Deyince  ‘ Hay  o  Milli  Eğitim Müdürlüğünün  de  onun  geçici  görevlendirmesinin  de …’’  desem  de Akmeşe’ye  gitmekten  başka çarem  yoktu.

O  öfkeyle  unutmuşum ‘’  Akmeşe’ye  nasıl gidilir ?’’ Diye  sormayı.

Neyse  soruyorum  artık  önüme  gelen  herkese ‘’ Akmeşe’ye  nasıl  gidilir?’’

Haydaaaa.  Yahu  bir Allah’ın kulu  da bilse  ya.  Sorduğum  hiç kimse  Akmeşe  diye  bir  yerin varlığından  haberdar  değil.

Neyse,  bayağı  yaşlı  bir  adam biliyormuş,  tarif  etti. Ama  sıkı sıkı da  tembihledi. ‘’ Aman dikkat  et  de Akmeşe  minibüsleri  yerine  Sarımeşe  minibüslerine  binme.’’  Meğer bir de  Sarımeşe  varmış.

Neyse  buldum  sonunda Akmeşe  minibüslerinin kalktığı  yeri  ve  şoföre sordum:

-Akmeşe’ye  mi  gidiyor?
-Evet. Et  yemeye mi? [ Sonradan  anladım  ki bilen  İzmitliler Akmeşe’ye  et yemeye  gelirlermiş. Ama  Allah  için nefis  olurdu  Akmeşe’nin  Izgarası ]
-Anlamadım.  Ne  eti?
-Hımmmm  Yabancısın galiba?  
-Evet  yabancıyım ama  sanırım  yerli olacağım.
-Nasıl  olacak o?  Bizim  köyden  kız  mı  alacaksın?
-Yok.. Evliyim  ben.  Sizin  köye  öğretmen  olarak  atandım.
- Evli  olduğun  iyiymiş
-Neden?
-İyi  kötü  anlarsın  bebek bakımından.
-Bebek  bakımı  mı? Anlamadım. Ne alaka?
- Gittiğinde ve özellikle nöbetçi  olduğunda altı- yedi yaşında bir bebe ‘’  Öğyetmeniiiim,  altıma  çişimi  yaptım’’ diye  sırılsıklam ağlayarak pantolonunun paçalarına  yapışırsa  görürsün ne alaka olduğunu  haa  ha  haaaa.

Kafam  almadı altı-yedi yaşında  bir bebenin  yatılı  okuyor  olmasını. Yatılı  okul gördüğüm  mü  vardı  ki?

-Sanırım  ciddisin. Altı- yedi  yaşındaki bebeler  yatılı  okuyor  yani?
-Hocam ! Dedim  ya  gittiğinde  görürsün  nasılsa.  Fazla  merak  etme.

Yola  koyulduk.  Bana  göre git  git bitmez bir  yoldu.

Karaabdülbaki( Akmeşeliler  ‘’ Karabat’’ derlerdi ),  Sapakpınar( Buna  da ‘’ Pazarlı ‘’ Derlerdi. ) derken  Akmeşe tabelasını  gördüm.

Şoför bana döndü.

-Yaklaştık  hocam.  Beş dakikaya kalmaz  Akmeşe’deyiz.

Evet,  oldukça  yaklaşmıştık.  Heyecanla  sordum.

-Şoför  bey !  Şu  köyün  adeta  ortasındaki  koskocaman  sarı  bina  ne? Okul  orası  mı?

-Hocam !  Orası  Türkiye’deki  ilk  ve  tek  Ermeni  Papaz  okuludur.

-Ermeni  Papazı  okulu  mu? Hem de  Türkiye’de  ilk  ve  tek .  O geçmişine yandığımın Milli  Eğitim  Müdürlüğü, Yatılı Bölge  Okulu diye beni bir  Ermeni  Okuluna  mı  postaladı yani?

-Haa  haaa  haaaaa.

Neredeyse saldıracağım  şoföre ‘’ Ne gülüyorsun  lan  gıcık  herif? ’’ diye ama  yolcular da  karınlarını  tutarak  gülüyorlar.

Allah’ım,  Ya  Rabbim  tam  anlamıyla  ‘’ Bindik  bir alamete,  gidiyorum  kıyamete ‘’  Bir  kaç  saniye  sonra  tam  da o   kıyametin  ortasında  olacağım.

Kıyametle  en  tezat olan durum  ise  Akmeşe’nin  adeta cennetten  bir köşe olmasıydı.

Sonra?

Sonrası  yarın