Yazmak

Yazmak...

Bir şekilde meramımızı anlatmak değil mi zaten
Anlatmayı dert edinenler için?
istemsizce bile olsa yolu kaleme düşenlerin.,
Yaralarını  tımarlamak için son çaresi ve  son kalesi...

Kan kaybından ölmek ile ne farkı var ki yazdıklarının boşa gitmesinin?
Boşa akan kan gibi, akıp gidiyorsa kelimelerin.

“Dur” demezse birileri bu akıp giden cümlelere.,

Anlamazsa ya da anlamak istemezse ruhun can çekişiyor…

Göz göre göre ölüme terk edildin demektir.

Yaşam ünitesinin fişi çekilir beyin ölümün olmasa da ruh ölümün gerçekleşir ...

Organ yetmezliği gibi, anlam yetmezliğinden ölmüş derler ardından.

Zaten sorun da tamda budur...
Kendi içimizde kendimizi arayışımız sürerken.

Yazmak...
Ortak etmektir başkalarını, içimizdeki sesin bize
“Vakit geldi...” deyip sura üflemesini ,ya da Mevlâna’nın “Gel, ne olursan ol yine gel...” demesini...

Yazmak…

Belki de kusmaktır anlamsızca, beyin rahiyalarının anlamlandıramadığı  gecelerini...

Yazmak,
Belki yeniden yaratmak kendimizi...
Belki görmediğimiz anne şefkati, belki baba gölgesi...

Yazmak, yeniden yazmak hikayemizi

Belki bir haykırış, belki bir yakarış,
Belki de karış karış karışmaktır
harflerin arasına ,.

Yazmak.

Belki bir cümleden ders almak,
Belki bir kelimeye saygı duymak,
Belki beyaz kâğıt ile kalem arasında kaybolmaktır yazmak...

Belki yeniden doğmanın sancısı, belki de yolcu olduğunun farkına varanların hancısı...

Yazmak...
Belki sözlerimizin seneti doğruluğu.,
Belki her satırın arkasında durma zorunluluğu...

Bazen bir yemin bir ant içiş, bazen bir huu lafzında can veriş

Bazen bir nakarat arayışı,
bazen “işte oldu bu” kavrayışı...

Yazmak;
Bazen yaşama sevinci, bazen hayata dokunmak...

Gerçekten çok mu önemli okunmak ya da okunmamak?

Bazen sırlarımızı gömdüğümüz yer...
Bazen alın terimiz...
Bazen gurur...bazende onur

Bazen nimet, ekmek gibi...

Yazmak...bir ömre sığmayacak kadar anıtsal...

Kanımızı akıtmak kadar kutsal,
Yazmak...,

İşte  hayatı tırnaklarıyla kazımak….

Yılmaz Tizgöl

13.05.2026

NİJNİ NOVGRAD