Oğlum

Yüzünün kıvrımlarında başlar benim coğrafyam,

Anla ki sen doğdun, darmadağın oldu eski dünyam.

Gözlerin, o hiç görmediğim denizlerin en mavisidir şimdi,

Işıksız sokaklarıma bile güneş düşürdün ellerinle.

Zamanı ikiye böldüm: Senden önce, senden sonra...

Akıp giden ömrümün en güzel, en çocuk sapağı,

Limanımsın sen benim, öpüşlerin sanki gökyüzü kuşağı.

İçimde çırpınan kuşlar hep senin adını fısıldar...

Not: İlk akrostiş denemem. Madem ilk kez yazıyorum onu da oğlum Yağız Ali için yazayım dedim. :)