Yangın Yeri

Seni haykırmak dünyaya,

Gündüze, geceye, sağır duvara.

Seni haykırmak, ekmeği bölüşen dosta,

Ve sırtından vuran o sinsi oka,

Zulmün yüzüne, arsız arsız güleni.

Kaç çetin kış geçti, kaç ayaz,

Kurt ininde, kuş yuvasında uyudu.

Koca bir şehir rüyalara daldı da,

Bir benim gözlerime mil çekildi.

Ben nöbet tuttum karanlığın koynunda,

Ömrümü tükettim senin uğruna.

Seni fısıldamak şu kara taşa,

Gökte sönen o son yıldıza,

Uçurum kenarında açan çiçeğe,

Fırtınada savrulan kuru bir yaprağa,

Hepsine seni, sadece seni...

Tadı kalmamış artık eski sabahların,

Gülüşler sönük, kadehler buruk.

Güneş sızmıyor bu dar penceremden,

Sen yoksan, her köşe başı zifiri karanlık.

Yandığım yeter, üşütme içimi,

Bir kez olsun, çevirme benden yüzünü...