Ütüsüz Hayatlar

Günün ilk çorbası kaynarken ocakta

Zaman, mutfak duvarındaki o ucuz saat gibi tıkırdar.

Herkesin vitrinine taze çiçekler dizilir de

Benim payıma hep bu solgun yaprak dökümü kalır.

Dünya, saçlarını tarayan o şık kadınların dünyasıdır,

Sokaklar, ütülü ceketlerin fiyakasıyla yürür.

Benimse içim,

Eski bir dolap çekmecesine sıkışmış,

Rengi atmış, danteli sökülmüş

Ve hiç giyilmemiş bir bayramlık hüznüdür.

Mevsimlerin en rüküş yerinde duruyorum şimdi,

Herkes göğe bakıp yıldız sayarken

Ben yerdeki kırık fincan parçalarında

Kendi yüzümü topluyorum.

Kaybedilmiş bir oyunun sitemi bile yok dilimde,

Sadece cebimde unutulmuş birkaç eski bozukluk,

Ve kalbimde, hiç geçmeyecek o is karası.