Benim Adım Nefret

Merhaba, benim adım Nefret,

İnsanların kaçtığı karanlık yüzüm.

Ama yalan söylemeyeceğim sana,

Ben kimsenin içine zorla girmedim.

Bir gün kırıldın, kapını araladın,

Bir gün aldatıldın, beni çağırdın.

Ben sadece eşikten içeri girdim,

Kalbinde bana yer hazırlayan sendin.

Önyargı en eski dostumdur,

Kibir ise sağ kolum.

Kıskançlıkla geceleri oturur,

İnsan ruhlarına dair konuşuruz.

Beni savaşlarda gördün,

Beni küfürlerde duydun.

Ama en çok sessizliklerde büyüdüm,

Söylenmeyen sözlerde yaşadım.

Kardeşi kardeşe düşüren bendim,

Dostu dosta yabancı eden.

Bir bakışı zehre dönüştüren,

Bir yarayı yıllarca kanatan.

Sana güç gibi göründüm bazen,

Dik duruş sandın beni.

Oysa içten içe kemiren bir kurt oldum,

Fark etmeden tükettim seni.

Her gece kulağına fısıldadım:

"Unutma..." dedim, "Affetme..."

Sen de sözlerime inandıkça,

Bir zincir daha vurdun kendine.

Beni düşmanında aradın hep,

Aynaya bakmayı unuttun.

Ona attığın her taşta,

Avuçlarının da kanadığını görmedin.

Çünkü ben ateşim,

Yaktığım evi seçmem.

Karşındakini kül ederken,

Seni de bırakmam sağlam.

Yine de senden korkarım bazen,

Evet, yanlış duymadın.

Bir tek şey vardır beni öldüren,

Adı merhamettir.

Bir insan affettiğinde,

Dizlerimin bağı çözülür.

Kalbinde sevgi filizlendiğinde,

Bütün ordularım dağılır.

Bu yüzden sana son sözüm şudur:

Beni yaratmak kolaydır.

Bir kırgınlık yeter bana,

Ama yok etmek cesaret ister.

Ve eğer bir gün kaybolursam,

Bil ki yenilmedim kılıçlara.

Bir insanın kalbinde açan küçücük bir ışık,

Benden daha güçlü çıktı karşıma