MUTLULUK

Mutluluk...

Tanrı vergisi bir şey mi?

Sebepli sebepsiz bir gülümseme,
bir coşku seli...

İçimizden gelip dışımıza taşan,
bizi ölümsüz gibi yaşatan.

Sihirli bir söz...

Gördük mü koşup yakalayamadığımız,
yakaladığımızda avucumuzda tutamadığımız bir köz.

Mutluluk...

Ekmek gibi, su gibi.

Küçük bir çocuğun gülüşü,
bir kırlangıcın süzülüşü gibi.

Çok uzaklarda bir hayal mi?

Titrek bir yağmur damlası mı,
örümceğin ağında?

Masaldaki bir kuğunun
suya aksi mi Kaf Dağı'nda?

Nasıl etsek de etsek,
yanına mı gitsek?

El açıp dua mı etsek,
Tanrı'dan mı istesek?

Belki doğru formül bu:

Önce istemek gerek.

Sadece dilemek yetmiyor;
gerçekten de istemek...

Dilemek dile kolay,
istemekse istek gerek.

İstemek için çaba,
çaba için emek gerek.

Mutluluğun sırrı ermek,
karşılıksız vermek demek.

Her hâline talip olup,
şart koşmadan sevmek demek.

Bazen gözyaşı dökmek,
bazen sabırla beklemek...

Bazen her saate
bin bir umut eklemek.

Aslında ne ekersen,
onu biçersin demek.

Savrulsan bile rüzgârda,
tekrar başlamak demek.

Ben o yüzden
kendi içime ektim mutluluğun tohumlarını.

Ektiklerim ne yerde,

ne de gökteler...

Ruhuma işlediler.

Şimdi onlar her yerdeler.

Belki geldi hasat zamanı...

Belki de
bir adım ileride.

Belki yaralı bir kuşun kanadında,

Ya da hazan mevsimi
bir ağacın yaprağında...

"Sen benim mutluluğumsun."

diyen birinin

hüzünlü bakışında.

Sobanın üstünde çay demleyen...

"Yarın hava soğuk olacak.

Dikkat et.

Sıkı giyin.

Üşütme..."

diyen.

Gül gibi gülümseyen,

Özü gibi benimseyen,

Bir can yoldaşının

dudakları arasında...

Kısacası mutluluk...

Belki de, en yakınında.

Yılmaz Tizgöl

08.04.2018 / Moskova
02.06.2026 / Nijni Novgorod