Ah O Ergenlik

Ben 45 yaşında, 20 yıllık evli ve 17 yaşında bir ergen babasıyım. Bizim zamanımızda da illaki ergenlik vardı ama ne biz ne de çevremiz bunun adını koyup dillendirmezdi; "büyüyor işte" denir, geçilirdi. Şimdiyse bu dönem, evdeki tüm kapıların neden sertçe kapatılması gerektiğini savunan koskoca bir bilimsel tanıya dönüştü. Üstelik karşımda öyle minyon bir ergen de yok; tam 180 cm boyunda ve 80 kilo ağırlığında, evde adeta bağımsız bir cumhuriyet kurmuş, kapı gibi bir delikanlı var. Doğal olarak şu sıralar onun gözünde sadece faturaları ödeyen, buzdolabını dolduran ve arada bir "Spora ne zaman gidiyoruz?" diye soran bir figürden ibaretim. Geçenlerde yanından geçerken attığı o derin "Beni hiç anlamıyorsun" bakışını çözmeye çalışırken, aslında sadece internet hızının düşmesine sinirlendiğini fark ettim. Odasından yükselen modern ritimler ile benim dünyam arasında sıkışıp kalmış olsak da, o asık suratın arkasında büyümeye çalışan bir adamı izlemek hem sabrımı sınıyor hem de yüzümde buruk bir tebessüm bırakıyor.

Biz ergenliği adını bilmeden, sessizce atlatmış bir nesildik ama bugün oğlumun karşısında zamanın nasıl hızla geçtiğini düşünmeden edemiyorum. Daha dün kucağımda taşıdığım o küçük çocuk, bugün 80 kiloluk cüssesiyle kendi doğrularını savunurken karşımda devleşiyor; yani istesem de öyle kolayca odaya kapatıp cezalandırabileceğim bir boyutu çoktan geçti. Birlikte spor yaparken ya da hayata dair kendi "benlerini" arayan bu delikanlıya bakarken hem geleceği adına kaygılanıyor hem de içten içe onun o saf direncine saygı duyuyorum. Ergenlik, babalığın en büyük sabır sınavıymış; kapıyı her yüzünüze kapattığında arkasından gelecek bulutlara küsmemeyi, o bulutlar dağıldığında ise oğlunun gözündeki o ilk günkü ışığı yeniden görebilmeyi öğretiyor insana.

Not: Boyu posu beni geçmiş olmasına rağmen evde hala 'Anne, çoraplarım nerede?' diye dolanan 80 kiloluk bir devle yaşıyorum; :))  tüm babalara selam olsun.