Külün Altındaki Saklı Cennet 1

Külün Altındaki Saklı Cennet-1-

Bir kibrit çöpünün ucunda bekliyor bütün feryadım,

Ha dokundum ha dokunacağım o geri dönüşsüz eşiğe.

İçimde biriken ne varsa,

Mürekkebin canını yakan ne kadar harf varsa,

Hepsini bir uçurum kenarında ateşe vermeye niyetliyim.

Toplayıp heybemdeki tüm vedaları,

Cümlelerin o süslü, o yalancı libaslarını,

Yakmak istiyorum bu gece.

Sustukça beni boğan bu lisanı ateşe teslim etmek,

Sözün bittiği o yeri büsbütün küle çevirmek geçiyor içimden.

Yaksam diyorum…

Yaksam tüm sözcüklerimi,

Sayfalar dolusu ahı, uykusuz gecelerin çetelesini,

Şiir diye ağladığım o eski defterleri…

Bir kıvılcım yetecek biliyorum,

Her şey bir anda duman olup savrulacak göğe.

Ama tam elim gidiyor o kor ateşe,

Tam rüzgâra savuracakken dilimin altındaki yangını,

Bir sızı saplanıyor göğsümün tam ortasına.

Duruyorum.

Çünkü biliyorum, hangi harfi tutuştursam ucu sana çıkıyor.

Hangi kelimeyi kurban etsem, içinden senin suretin düşüyor yere.

Her cümlenin kalbinde gizli bir öznesin,

Satır aralarında saklanan o ürkek çocuksun.

Sözcüklerimi yakarsam, senin de canın yanar diye korkuyorum.

İçinde sen varsın, kıyamam…

Varsın dilsiz kalsın bu koca dünya,

Varsın dumanı tüten bir harabe olsun ömrüm.

Sırf senin kokun sinmiş diye o mısralara,

Kendi kıyametimi erteleyip duruyorum.

Sözlüklerden adını söküp atamadığım için,

Bütün kelimeleri mülteci gibi göğsümde saklıyorum.

Gözlerin değmiş bir kere o devriklere,

Ellerin dokunmuş o kırık dökük hecelere;

Nasıl kıyarım onlara?

Nasıl bırakırım ateşe?

Gerekirse yansın bu şehir,

Gerekirse küle dönsün zamanın saniyeleri.

Ama sana ait tek bir harfe zeval gelmesin.

Ben yine o dilsiz acının bekçisi olurum,

Ben yine her gece o dumanı içime çekerim.

Yaksam tüm sözcüklerimi,

Küllerinden yine senin adın doğacak, biliyorum.

Bu yüzden ateşi kendime fırlatıyorum,

Sözcükleri ise sana bırakıyorum.

İçinde sen varsın…

Ben kendimi yakarım da,

Sana kıyamam.

Mehmet Aluç