Gözlerin Diyorum Bir Cümle Başı

"Farkında mısın?" dedi kadın, bardağın buğusuna bakarken,

"Biz seninle upuzun bir cümleyi bölüşüyoruz ortasından.

Sen bir kelime söylüyorsun, ben yıllardır aradığım o harfi buluyorum.

Aşk diyorlar adına, oysa bence sadece...

Bir akşamüstü rüzgarında, seninle aynı yöne üşümek bu."

Adam gülümsedi, sesinde eski bir plağın cızırtısı,

"Ben seni sevmeden önce dünyayı kalabalık sanırdım," dedi.

"Meğer herkes birer gölgeymiş, asıl ışık senin gözlerindeymiş.

Bak, konuşuyoruz işte, kelimeler sıradan,

Ama aramızda duran o köprü... adı her neyse,

Sanki dünyayı sırtımızdan indiriyor biz susunca."

"Susunca da konuşulur," dedi kadın, elini masaya bırakarak.

"Parmak uçlarım senin tenine değdiğinde,

Zamanın durduğunu değil, asıl şimdi akmaya başladığını anlıyorum.

Ben seninle tamamlanmıyorum sevgili,

Ben seninle çoğalıyorum."

Adam uzandı, kadının elini kendi avucunun içine aldı,

Gözlerinde bir şairin hiç yazamadığı o en derin dizeyle:

"Dünya yorucu bir yer," dedi fısıldar gibi,

"Yollar engebeli, insanlar telaşlı, ömür kısa...

Ama senin yanın, benim sığındığım o tek kuytu bahçe.

Biz konuşmasak da olur artık,

Bu aşk zaten kendi sesini bulmuş içimizde."

Bir Paragraf Arası:

Gerçek aşk, büyük kelimelerin arkasına saklanmaz; iki insanın birbirinin sesinde evini bulmasıdır.