İlham Ve Şair

‘’Hani erken inerdi karanlık,

Hani yağmur yağardı inceden,

Hani okuldan, işten dönerken,

Işıklar yanardı evlerde,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,

Mevsimler kimseyi dinlemezken,

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,

Eskidendi, çok eskiden.’’(Murathan Mungan)

Yalıtılmış ruhlar vagonu, eskimeye yüz tutmuş belki de eksilmeyi şiar edinmiş düşler bahçesinde unutulmuş bir düş sepeti.

Bir içimlik şimdi düşler ne ömürlük ne de sığlık ertesi aşkın arifesinde kayıp bir özlemi dile getiren şair.

Yüreğin küpeştesi ruhun bilançosu ve sözcüklerin eskimeye yüz tutmuş tüm manaları.

Ne de olsa mirim:

İnsan da eskiyor sözcükler de tükeniyor.

Gidişlerin yok artık dönüş bileti sudan sebeplerden bile değil ayrılık:

Küskün mizaçlar ölgün ruhlar yaşlı ve yaslı insanlar topluluğu.

Eskiyen de zaman ölen de geri dönmeyecek olan da aman vermeden arkasına dahi b/akmadan.

Sözcükler var kayıp ve çok ayıp:

Aşk gibi.

Kibirli özlemler var savrulan nidalarda kaybolmuş beti benzi atmış sırlar gibi.

Hafızası var zamanın ve ne yazık ki artık o da demansın esirinde unutulmuşluğun esaretinde saklı.

Kayıp çoğu insan kayıp öyle ki gölgesinden bile eser kalmamış.

Duygular da kayıp:

Samimiyet gibi.

İletişim gibi.

Merhamet gibi.

Ruhu sökülen sevgi gibi.

Şair ise bir terzi misali dikiyor da dikiyor tüm hayalleri ve adı dahi anılmayan duyguları ne de olsa şair, duygu insanı ve kayıp insanlığın peşinde aslında kendinin peşinde aslında sözcükler ve kalem ve ilham şairin peşinde.

Ola ki birbirlerini kaybettiler yandı gülüm keten helva.

Araf’ta o zaman tüm evren.

Unutulmuş ve uyutulmuş duyguların bilançosu.

Aşkın ambarı.

Sözcüklerin silik duvarları.

Ruhun sonlanmış saltanatı.

Beden de kayıp hicvi de.

Belki de ayıp addedilen sadece aşk değil.

Şair de çok ayıplanırken hele ki yazmadığında ruhunda afakanlar cirit atarken.

Kayıpların peşinde bir detektif gibi iz süren şair aslında kendini kovalayan şair.

Ruhun yaması.

Ve tüm sökükler ve işte kalem, şairin adeta iğnesi:

Bata çıkara ruhuna.

Bata çıka çamurda.

Bata çıka adı çıkmışken umuda.

Terzi dikemezken kendi söküğünü ve şair ilham olamazken içindeki o küçük ve yaralı çocuğa bu yüzden okuduğu her sayfada baktığı her yüzde, şair aslında ilhamın peşinde son zamanlarda onu terk eden ilhamın peşinde ve tetikleyicisi aslında aşk aslında hüzün aslında yorgun kalbinin nüktesi ve ruhunun tutulan nutku.

Sırra kadem basan her kim varsa değil de umurunda artık şairin çünkü şair artık ve sadece Rabbi ile sözleşti umut ile s/özlendi.

Hayaller durağı.

Ruhunun istikrarı.

Ölümü de anmadan.

Ve sonlanmayacakmışçasına ömrü ve hayalleri.

Elinde kalem ruhunda notalar.

Sözcükler yorgun ahlarının feryadında dile gelen.

Ne şaibeli ve kibirli ne de isyankâr.

Ne de olsa umut, fakirin ekmeği ilham ise şairin…