Katreye Hapsolmuş Dolunay

Hemşirelerin profesyonel ama mesafeli dokunuşları arasında yatağa uzandığımda, bedenim sanki bir taş külçesi gibi çarşafların arasına gömüldü. Teyzem, bir saniye bile ayrılmak istemezcesine, şefkatli bir nöbetçi gibi yanı başıma ilişti. Derken odaya o soğuk ve metalik sesiyle EKG cihazı getirildi. Hemşireler kabloları ellerime, ayaklarıma ve göğsüme yerleştirirken metalin o ürpertici soğukluğu tenimde değil, sanki doğrudan ruhumda hissediliyordu. Cihazdan gelen o ritmik "bip” sesleri, odanın sessizliğine saplanan iğneler gibiydi. 

Çıkan kâğıt şeridi hemen kapı eşiğinde bekleyen doktora uzattılar. Aralarında fısıldaşırken değerlerin normal olduğunu, kalbimin görünürde hiçbir sorunu olmadığını söylediklerini duyabiliyordum. O an içimden acı bir gülümseme geçti; belli ki onlar acının renginin tarifinin olmadığını, ruhun infilakının hiçbir tıbbi cihazda görünmediğinden bihaberdiler. Kalbim fiziksel olarak olması gerektiği gibi atıyordu belki ama o atışların içindeki o devasa boşluğu, Azad'ın yokluğuyla açılan o derin uçurumu hangi makine ölçebilirdi ki? 

Birkaç zaman sonra Osman amca, ellerinde bir poşet dolusu ilaç, peçete, kolonya, pet bardak, su ve atıştırmalık tarzında yiyeceklerle birlikte kapıda göründü. Hastanenin o kimsesiz koridorlarından taşıdığı her eşya, sanki benim buradaki tutsaklığımın birer mührüydü. Teyzem, "Hoş geldin bey," diye karşıladı onu; sesinde hem bir rahatlama hem de gizleyemediği bir keder vardı. Ben ise o sırada bir köşeye tünemiş gamlı baykuşlar gibiydim; simamda sadece hüzün ve katılaşmış bir umutsuzlukla karşılayabildim gelişimini. 

Teyzem malzemeleri komodinin üzerine yerleştirdikten sonra ilaçları hemşirelere teslim etti. Odanın içindeki o yoğun bakım havası beni boğmaya başlamıştı. Yüreğimi kül mecrasına çeviren acımı, kimsenin tesellisiyle bölünmeden, rahat rahat yaşayabilmek adına teyzeme usulca döndüm: 

 "Annem…" dedim fısıltıyla, "birkaç gün burada yalnız kalsam bana da iyi gelecek. Hem sen de yorulmamış olursun...