Katrenin Dolunay Sevmeleri

Yasemin, şifahaneden çıktıktan sonra ayakları onu postaneye değil, İsfahan’ın o mağrur saat kulesinin altına sürükledi. Gökyüzü, Azad’ın mektubundaki gök gürültüsüne hazırlanır gibi kararmıştı. Yasemin, cebindeki mektubun ağırlığına daha fazla dayanamadı. Oturduğu taş bankta, Azad’ın "kalbimdir" dediği o kağıdı titreyen elleriyle açtı.

Azad’ın fısıltısı kulaklarında yankılanıyordu sanki. Yasemin, satırları okudukça her kelime yüreğine bir kor gibi düştü. "Şebnem-i felahım", "Ruh tefsirim", "Dolunayım..." Azad’ın Ruken’e olan bu devasa aşkı, Yasemin’in içindeki o kimsesiz boşluğu daha da derinleştirdi.

Gözyaşları kağıdın üzerine düşerken hıçkırıklarını bastırmaya çalıştı. Seni başkasının kıyısında çiçek açarken izleyecek kadar güçlü değilim Azad... Ruhunun yarasını ben sararken, kalbinin şifasını başka bir kadının kollarında bulmana razı gelemem. Ve Ruken... Onca zaman yokluğunun soğuk sükunetine sığınmışken, seni ona bu yaralı, bu yarım halinle gönderip; küllenmiş yangınını yeniden harlandırmaya hakkım yok. Seni ondan, onu da senin bu amansız bekleyişinden azad ediyorum.

Bir anlık bir cinnetle, Azad’ın en narin çiçeği okşar gibi dokunduğu o kağıdı elleriyle kavradı. Cart... Bir daha... Cart... Azad’ın ruhu, İsfahan’ın sert rüzgarında paramparça oldu. Beyaz kağıt parçaları, saat kulesinin gölgesinde birer yaralı kuş gibi savruldu gitti.

Yasemin, çantasından kendi kağıdını ve kalemini çıkardı. Elleri artık titremiyordu; buz gibi bir kararlılık çökmüştü üzerine. Kalemi kağıda vurduğunda, Nessar’ın o güven veren üslubunu taklit etmeye başladı:

Yasemin’in İhaneti: Asılsız Mektup

Yasemin, titreyen nefesini düzene sokup kağıda Nessar’ın o vakur ama dostane sesini yerleştirdi:

"Sevgili Ruken kardeşim...

Sana bu satırları, Azad’ın en yakın dostu Nessar olarak, kalemim acıdan titreyerek yazıyorum. Bilmelisin ki, Azad seni o büyük sessizliğe mahkûm edip buraya geldiğinde, aslında senden değil, kaçamadığı amansız bir illetten firar ediyordu. Göğsünde yıllardır sakladığı o eski maraz, buraya geldiği ilk günden beri nefesini bir zincir gibi sıkıyordu. Seni üzmemek ve o güzel yüzüne gölge düşürmemek için bu ağır hastalığı senden hep gizledi.

Onu burada en iyi hekimlere yatırdık; sırf senin yanına sağ salim dönebilsin diye... Ancak kaderin hükmü bizim çabamızdan baskın geldi. Göğsündeki o eski yara, üzerine eklenen şiddetli bir sıtma ile birleşince Azad’ın zaten yorgun olan bedeni adeta bir hazan yaprağı gibi titremeye başladı. Günlerce süren o yüksek ateş, zihnini ve kalbini bizden kopardı.

Dün gece, İsfahan’ın en soğuk saatinde, o inatçı sıtma nöbetlerinden birinin ardından Azad’ın yorgun kalbi daha fazla direnemedi. Son nefesinde ismini sayıkladı ama gözlerini bir daha bu dünyaya açmadı. Onu kaybettik Ruken. Emanetini, vasiyetine uygun olarak buranın toprağına, dualar ve sükunet içinde bıraktık. Başın sağ olsun kardeşim...

Nessar."

Yasemin mektubu katlayıp zarfa yerleştirdiğinde, yüzünde suçluluktan ziyade, "doğru olanı yaptığına" dair çarpık bir huzur vardı. Kendi kendine fısıldadı: "Artık ikiniz de kendi yasınızda özgürsünüz."