Külün Altındaki Saklı Cennet 2

Külün Altındaki Saklı Cennet-2-

Bir duman sızıyor göğüs kafesimin çatlaklarından, 

İçeride ne varsa yanıyor, usul usul, için için... 

Lügatim bir savaş meydanı şimdi; 

Yaralı kelimeler, boynu bükük sıfatlar, 

Sana çıkmayan yolların o yorgun isimleri... 

Hepsini bir araya toplayıp, 

Bir gecenin kör karanlığında infaz etmek geçiyor içimden. 

Nefesim kora dönmüş, dokunduğu heceyi eritiyor, 

Dilim, kendi kendinin celladı olmuş.

Yaksam diyorum,

 Şu ömrün elinde kalan son birkaç parça kâğıdı da yaksam. 

Sana yazılıp da postalanmamış mektupları, 

Zihnimin dehlizlerinde yankılanan o çaresiz ünlemleri... 

Bıraksam bir çıranın alevine, 

Hiçbir şey kalmasa geriye benden. 

Ne bir iz, ne bir sitem, ne de yarım kalmış bir hikaye. 

Ama parmaklarım titriyor, 

Kıvılcım tam değecekken kirpiklerimin ucuna, 

Gözlerinin o yangından sağ çıkamayacağını anlıyorum. 

Vazgeçiyorum.

Çünkü her harfin sırtında senin yükün var, 

Her noktanın altında senin gözyaşın gizli. 

Ben bu sözcükleri ateşe verirsem, 

Seni sakladığım o gizli bahçe de yanacak. 

Kül olacak saçlarının kokusu, 

Eriyecek adının o kutsal heceleri. 

Sözcüklerimi yakarsam, seni tarihten silmiş gibi olacağım. 

İçinde sen varsın, kıyamam…

Varsın bu kor benim boğazımı dağlasın, 

Varsın dumanından nefes alamaz hale geleyim. 

Senin tek bir gölgenin incinmesindense, 

Ben her gece bu cehennemi sırtlanmaya razıyım. 

Kelamın bittiği yerde, sessizliğin alevini giyiniyorum üstüme. 

Sözcükler benim ordumdu oysa 

Şimdi her biri sana siper olmuş birer asker. 

Onları yakmak, seni savunmasız bırakmaktır, biliyorum.

Bu yüzden kuruyan dudaklarımla ateşe fısıldıyorum:

 "Ona dokunma, beni yak." 

Harflerin arasına gizlediğim o küçük tebessümün hatırına, 

Bütün sayfaları göğsüme basıp küle dönmeyi bekliyorum. 

Yaksam tüm sözcüklerimi, 

Cennetim de yanacak seninle birlikte. 

Sessizliğim bundandır... 

Ben dünyayı yakarım da, 

İçinde sen varsın diye, tek bir harfi yakamam.

Duman artık göz gözü görmez kılıyor içimde

Zamanın çarkı durmuş, sadece bu kor kalmış geriye. 

Her mısra, kendi ipeğini ören bir tırtıl gibi, 

Sana sarılıyor, sende tükeniyor. 

Yaksam diyorum... 

Geriye tek bir noktanın bile siyahı kalmayana dek yaksam. 

Beni sana bağlayan o görünmez ipleri, 

Hecelerin o kırılgan kemiklerini teker teker yaksam bu ateşte. 

Hani insan her şeyi unuttuğu o mutlak boşluğa özenir ya, 

Öyle bir boşluk için tutuştursam bütün bu hafızayı. 

Ama tam o an, dumanın rengi değişiyor, 

Alevlerin şekli senin yüzünün hatlarını çiziyor karanlığa. 

Ateş bile seni işaret ediyor, 

Ben seni yakamıyorum.

Çünkü attığım her kelimenin küllerinden, 

Yine senin o dokunulmaz sarayın yükseliyor. 

Ben bu harfleri ne kadar hırpalasam, 

Ne kadar kömür karasına bulasam da, 

Aralarından sızan o ışık, senin gözlerinin ışığı. 

Sözcüklerimi yakarsam, bendeki seni de öldüreceğim biliyorum. 

Kendi ellerimle seni bu karanlıkta kimsesiz bırakacağım. 

İçinde sen varsın, kıyamam…

Şimdi odamın ortasında, kelimelerden bir yangın yeri. 

Ben o yangının tam ortasında, dilsiz bir gölge. 

Herkes sanıyor ki bu şair sustu, bu adam bitti; 

Bilmiyorlar ki ben her solukta içimdeki o cenneti koruyorum. 

Sana değen kelimeleri kor gibi avucumda tutuyorum da, 

Yine de fırlatamıyorum o kör kuyuya. 

Varsın bu sessizlik beni nefessiz bıraksın, 

Varsın bu simetri, bu yapay yalnızlık sarsın dört bir yanımı.

Yaksam tüm sözcüklerimi, 

Tarih bizi hiç yazmamış olacak. 

O yüzden dilimin ucundaki o son tabutu da indiriyorum yere. 

Sana dair ne varsa göğsümün en derin odasına kilitliyorum. 

Varsın kelimeler yansın, 

Lügatler kül olsun, 

Yeter ki o küllerin altında senin adın saklı kalsın. İçinde sen varsın… 

Ben bu evreni yakarım da, Sana kıyamam.

Mehmet Aluç